Το σταυρο σου?

Σε μια εποχή όπου η ελευθερία της έκφρασης και των πεποιθήσεων υποτίθεται πως προστατεύονται ως θεμελιώδη δικαιώματα, παρατηρούμε περιστατικά που εγείρουν σοβαρούς προβληματισμούς. Ο Νεμάνια Μάιντοβ, ένας αθλητής με σπουδαία καριέρα και προσφορά στον αθλητισμό, βρέθηκε στο στόχαστρο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Τζούντο με πέντε μήνες αποκλεισμό, φαινομενικά επειδή έκανε το σταυρό του πριν από έναν αγώνα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024.

Αναρωτιόμαστε: πώς είναι δυνατόν σε μια παγκόσμια σκηνή, όπου η πολυπολιτισμικότητα και ο σεβασμός στις θρησκευτικές πεποιθήσεις προωθούνται, ένας άνθρωπος να τιμωρείται για μια απλή πράξη πίστης; Σε έναν κόσμο που υποστηρίζει με πάθος την ανεξιθρησκία, βλέπουμε τη στήριξη για συγκεκριμένες θρησκείες, ενώ άλλες - όπως ο Χριστιανισμός - φαίνεται να αντιμετωπίζονται με διπλά μέτρα και σταθμά.

Ο Μάιντοβ καταγγέλλει πως ο αποκλεισμός του ήρθε επειδή εξέφρασε την πίστη του. Και δεν είναι η πρώτη φορά που ένας αθλητής βρίσκεται αντιμέτωπος με τέτοιου είδους κυρώσεις. Παρόμοιες αντιδράσεις είδαμε και στην περίπτωση του Τζόκοβιτς, ο οποίος δήλωσε δημόσια Χριστιανός και αμέσως δέχτηκε κριτική.

Σε μια κοινωνία όπου επιτρέπεται να φωνάζεις «Αλλάχ ακμπάρ» χωρίς να προκαλείς αντιδράσεις, το να κάνεις το σταυρό σου πριν από έναν αγώνα ή να δηλώνεις την πίστη σου μοιάζει πλέον σχεδόν επικίνδυνο. Έχουμε φτάσει στο σημείο να βλέπουμε τον Χριστιανισμό να διώκεται μέσα από τέτοιου είδους ενέργειες, κάνοντας πολλούς να αναρωτιούνται αν βρισκόμαστε ένα βήμα πριν αυτό γίνει ποινικό αδίκημα.

Η ισότητα και η ελευθερία της έκφρασης δεν μπορούν να είναι προνόμιο ορισμένων και όχι άλλων. Είναι ανήκουστο να τιμωρείται κάποιος επειδή πιστεύει στον Θεό του και το εκφράζει δημόσια. Αυτού του είδους οι αποφάσεις δεν δείχνουν απλώς έλλειψη σεβασμού απέναντι σε αθλητές όπως ο Μάιντοβ, αλλά καταπατούν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Ας σταματήσουμε αυτή τη διπλή στάση απέναντι στη θρησκευτική έκφραση. Ο κόσμος μας οφείλει να προάγει την ελευθερία και τον σεβασμό για όλους, ανεξαρτήτως πίστης, αν πραγματικά επιθυμούμε έναν δίκαιο και ισότιμο κόσμο.

Επανασταση...

Κάθε χρόνο, σαν να είναι μια άτυπη παράδοση, βλέπουμε στα Λύκεια τις λεγόμενες «επετειακές» εκδηλώσεις. Κι ενώ θα έπρεπε να είναι στιγμές μνήμης και περισυλλογής, γίνονται αφορμή για καταστροφές και χάος. Του Γρηγορόπουλου, του Φύσσα, όλο και κάποιο γεγονός βρίσκουν τα παιδιά για να «τιμήσουν», αλλά αντί για σεβασμό, καταλήγουμε σε καμένα αυτοκίνητα και μαθήματα που χάνονται. Στην Αθήνα, οι δρόμοι γίνονται εμπόλεμη ζώνη, ενώ στην υπόλοιπη Ελλάδα το σύνθημα είναι απλό: «Δεν κάνουμε μάθημα σήμερα». Επαναστάτες χωρίς αιτία, μα κυρίως χωρίς καλλιέργεια.

Και αναρωτιέται κανείς: Πότε οι καταλήψεις και οι βανδαλισμοί έγιναν ο τρόπος να αλλάξεις τον κόσμο; Οι επαναστάσεις, όταν είναι αληθινές, γεννιούνται από αρχές και αξίες, όχι από μια κουλτούρα του χάους και της αυθαιρεσίας. Σε μια κοινωνία που από τους κυβερνώντες μέχρι τον πιο απομακρυσμένο πολίτη καλλιεργείται η αναρχία, τι ελπίζουμε να πετύχουν αυτοί οι νεαροί επαναστάτες;

Δεν κερδίζονται έτσι οι μάχες. Κι όμως, οι ίδιοι που πρωτοστατούν σε αυτές τις «πορείες διαμαρτυρίας» και στις καταλήψεις, είναι συχνά οι ίδιοι που δεν ξέρουν καν τι γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου ή την 28η Οκτωβρίου. Αυτοί που δεν ενοχλούνται όταν βλέπουν την ελληνική σημαία να γίνεται γκράφιτι και την ιστορία τους να εξαφανίζεται πίσω από συνθήματα και μπογιές. Μην τολμήσεις όμως να πεις κάτι· είναι «τέχνη», λένε.

Κι έτσι καταλήγουμε σε μια κοινωνία όπου οι «επαναστάτες» δεν γνωρίζουν την ιστορία τους, όπου οι πράξεις έχουν μόνο την επίφαση της αντίδρασης και όπου οι μνήμες τιμούνται με μολότοφ και βανδαλισμούς. Γιατί; Για να μην κάνουμε μάθημα.

Για τελευταια φορά...

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που τις ζούμε ανυποψίαστοι για τη σημασία τους. Κάποτε, σαν παιδιά, μαζευτήκαμε στη γειτονιά για να παίξουμε. Ήταν η τελευταία φορά που βρεθήκαμε έτσι, ανέμελοι και γεμάτοι χαρά. Κανένας μας δεν το ήξερε τότε. Μεγαλώνοντας, το ίδιο επαναλαμβάνεται: βρίσκεσαι με φίλους, γελάς, μοιράζεσαι στιγμές, και όμως αυτές οι συναντήσεις ίσως είναι οι τελευταίες. Ίσως δε βρεθούμε ξανά. Είναι παράξενο πώς η ζωή προχωρά χωρίς να μας προειδοποιεί για το πότε θα έρθει η τελευταία φορά που θα δούμε έναν άνθρωπο, που θα νιώσουμε μια συγκεκριμένη στιγμή.

Κι όμως, αυτές οι απλές στιγμές, που περνάνε χωρίς να τους δίνουμε την πρέπουσα προσοχή, είναι τελικά η ουσία της ζωής. Είναι αυτές που μας δίνουν να καταλάβουμε την αξία των σχέσεων, των ανθρώπων, της ίδιας της ύπαρξής μας. Αν ζούσαμε κάθε στιγμή με αυτή τη συνειδητοποίηση, ίσως να αγαπούσαμε βαθύτερα, να λέγαμε περισσότερα "ευχαριστώ", να απολαμβάναμε περισσότερο τη συντροφιά των άλλων. Η ζωή δεν περιμένει, και το μέλλον είναι πάντα άγνωστο. Το μόνο που έχουμε είναι το τώρα.

Άραγε πόσες ακόμα «τελευταίες φορές» θα ζήσουμε χωρίς να το ξέρουμε; Και αν το ξέραμε, τι θα άλλαζε στη συμπεριφορά μας;

Ελλαδα, χωρα του φωτός...😢

Στην Ελλάδα του 2024, ζούμε πραγματικά πρωτόγνωρες στιγμές! Σαν να μην έφταναν οι συνηθισμένες μας δυσκολίες, οι σπασμένες υποδομές, η ανεργία, οι φουσκωμένοι λογαριασμοί και η κλιματική αλλαγή που μας χτυπά φιλικά την πλάτη, τώρα έχουμε και το εξής... επίτευγμα: ο Πρωθυπουργός μας, Κυριάκος Μητσοτάκης, με το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, ποζάρει με τους αστέγους της χώρας. Ναι, καλά διαβάσατε! Δεν είναι photoshop, ούτε ανέκδοτο. Είναι η νέα πραγματικότητα!

Η εικόνα που θα μείνει στην ιστορία: ένας Πρωθυπουργός με *39 σπίτια* στο όνομά του, φωτογραφίζεται σαν να λέει "Κοιτάξτε με, τα κατάφερα! Η Ελλάδα έχει ακόμη αστέγους το 2024, και εγώ είμαι εδώ για να το γιορτάσω!". Άραγε στο επόμενο σόου θα δούμε και αναμνηστικές πλακέτες για τις σκηνές που στήνουν οι άστεγοι στις πλατείες; Ή μήπως πρέπει να περιμένουμε χριστουγεννιάτικες κάρτες με φόντο υπνόσακους και χαμόγελα από το Μαξίμου;

Αντί να ντρέπεται το πολιτικό σύστημα που η κοινωνική πρόνοια στην Ελλάδα έχει ξεχαστεί πίσω στο 2004, ο κ. Μητσοτάκης αποφάσισε ότι είναι καλή ιδέα να μετατρέψει τους άστεγους σε... τουριστικό αξιοθέατο. Αντί να δούμε κάποια λύση στο πρόβλημα της στέγασης, βλέπουμε πώς η εικόνα γίνεται εργαλείο δημοσίων σχέσεων. Ίσως την επόμενη φορά που θα επισκεφθεί κάποια ακριτική περιοχή, να φωτογραφηθεί και με τις τρύπες των δρόμων ή τα σκουπίδια που δεν μαζεύονται. Άλλωστε, η κακοδιαχείριση θέλει… χιούμορ και όραμα!

Αλλά τι να πεις; Ζούμε στην εποχή της πλήρους αντιστροφής της πραγματικότητας. Το ότι υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται στον δρόμο παρουσιάζεται πλέον σαν "ευκαιρία" για επικοινωνιακές φωτογραφίες, κι εμείς να το αποδεχτούμε σαν το νέο φυσιολογικό. Προφανώς, η επόμενη μεγάλη καινοτομία θα είναι το Υπουργείο Αστεγίας, όπου θα γίνονται στυλιστικές συμβουλές για το πώς να φοράς το κουβερτάκι σου πιο κομψά στις κρύες νύχτες της Αθήνας.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα του 2024 μας έχει χαρίσει πολλές "πρωτιές". Τουλάχιστον τώρα, έχουμε και τον πρώτο πολιτικό που βρήκε τρόπο να ποζάρει δίπλα στην απόλυτη κοινωνική αποτυχία και να το κάνει να φαίνεται σαν... επιτυχία.

Το κυνήγι της τελειότητας

Η τελειομανία είναι ένα από τα μεγαλύτερα βάρη που κουβαλάμε στη ζωή μας. Πολλές φορές πιστεύουμε ότι η ευτυχία κρύβεται στην τελειότητα: στην τέλεια δουλειά, στην ιδανική σχέση, στο να έχουμε τα πάντα στη ζωή μας όπως τα φανταζόμαστε. Κυνηγάμε να διορθώσουμε κάθε ατέλεια, κάθε μικρό λάθος, με την ελπίδα ότι έτσι θα φτάσουμε στην απόλυτη ικανοποίηση. Όμως, σε αυτή την ατέρμονη προσπάθεια, συχνά χάνουμε την ουσία της ζωής και τον χρόνο που μας δίνεται. Διότι η πραγματικότητα είναι απλή: δεν υπάρχει τέλεια ζωή.

Δεν υπάρχει η τέλεια δουλειά, η τέλεια σχέση, το τέλειο σπίτι. Και όσο πιο πολύ παλεύουμε να φτάσουμε σε αυτό το ανύπαρκτο ιδανικό, τόσο περισσότερο χάνουμε την παρούσα στιγμή, το πραγματικό «εδώ και τώρα». Αντί να αγκαλιάσουμε τις ατέλειες, εμείς τις πολεμάμε, πιστεύοντας ότι αν καταφέρουμε να διορθώσουμε τα πάντα, τότε θα είμαστε ευτυχισμένοι.

Το ίδιο ισχύει και με τις προσωπικές μας αδυναμίες. Κάποιες φορές έχουμε πάθη, συνήθειες ή συμπεριφορές που ξέρουμε ότι μας κάνουν κακό. Θέλουμε να τις ξεπεράσουμε, αλλά όσο περισσότερο προσπαθούμε, τόσο πιο πολύ μας ελέγχουν. Το να αφήνουμε τη ζωή μας να κυλά μέσα σε αυτή την εμμονή, μόνο και μόνο γιατί δεν μπορούμε να φτάσουμε την τελειότητα, είναι σαν να χάνουμε τη ζωή μας για κάτι που δεν υπάρχει.

Ίσως το κλειδί να βρίσκεται στο να σταματήσουμε να εστιάζουμε σε αυτά που δεν μπορούμε να κάνουμε. Αντί γι' αυτό, μπορούμε να επικεντρωθούμε στα όσα μπορούμε να επιτύχουμε. Αν το σκεφτούμε προσεκτικά, υπάρχουν πολλά περισσότερα πράγματα που είναι στο χέρι μας από όσα δεν είναι. Η τελειότητα δεν είναι ο μόνος δρόμος προς την ευτυχία. Η αποδοχή της πραγματικότητας είναι το πρώτο βήμα προς την ειρήνη με τον εαυτό μας.

Και αυτό που δεν μπορούμε να καταφέρουμε μόνοι μας, μπορούμε να το εμπιστευτούμε σε κάτι ανώτερο. Μπορούμε να προσευχόμαστε, μπορούμε να βοηθάμε τους γύρω μας, να προσφέρουμε αγάπη, να κάνουμε το καλό. Αυτά είναι στα χέρια μας. Τα υπόλοιπα, τα μεγαλύτερα, τα δυσκολότερα, μπορούμε να τα αφήσουμε στη φροντίδα του Θεού. Εκείνος μπορεί να κάνει όσα εμείς δεν μπορούμε. Όσο εμείς κάνουμε το μέρος μας, Εκείνος θα αναλάβει ό,τι ξεπερνά τις δυνάμεις μας.

Η ζωή δεν είναι αγώνας για την τελειότητα, είναι ένα ταξίδι με τα πάνω και τα κάτω του. Και το να αποδεχτούμε ότι δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε όλα, ίσως είναι η μεγαλύτερη ανακούφιση που μπορούμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας.

Βαφτισαμε τον πόνο διασκέδαση

Η κραιπάλη δεν είναι επιλογή, είναι μια αντίδραση στο τραύμα. Είναι εύκολο να παρασυρθείς από την ιδέα ότι η ζωή βρίσκεται στα ατέλειωτα ξενύχτια, στα ποτά, στις στιγμές διασκέδασης χωρίς όρια. Το βλέπουμε να συμβαίνει ξανά και ξανά γύρω μας. Άνθρωποι που κάποτε ζούσαν μια ζωή γεμάτη γαλήνη, μέσα σε ένα σταθερό οικογενειακό κλίμα, ξαφνικά αρχίζουν να αλλάζουν συμπεριφορές. Ξεκινάνε να βγαίνουν συνεχώς, να ξενυχτάνε, να πίνουν και να ονομάζουν αυτή τη νέα τους ζωή "κοινωνική". Άλλοι μπλέκουν σε παρέες που έχουν τέτοιο τρόπο ζωής και χωρίς καν να το καταλάβουν, γίνονται κομμάτι αυτού του κύκλου.

Πολλές φορές, οι άνθρωποι αυτοί δεν ξεκινάνε με την πρόθεση να καταστρέψουν τις ζωές τους. Ήταν εκείνοι που κάποτε ήταν παρόντες για τις οικογένειές τους, έδιναν προτεραιότητα στην αγάπη και τη φροντίδα, και ζούσαν με σταθερότητα. Όμως, είτε λόγω πίεσης, είτε από κάποια εσωτερική ανάγκη να ξεφύγουν από κάτι που τους πονάει, αρχίζουν να βλέπουν τη διασκέδαση ως απόδραση. Ξαφνικά, οι νύχτες γίνονται πιο μακριές, οι συναντήσεις με φίλους πιο αλκοολούχες, και το συναίσθημα της ευθύνης εξασθενεί.

Στην αρχή, μπορεί να φαίνεται αθώο. Μια μικρή αλλαγή, λίγη περισσότερη "ελευθερία" από τη ρουτίνα. Μα σύντομα, οι οικογενειακές στιγμές αρχίζουν να παραμελούνται, οι σχέσεις χαλαρώνουν, και ο κόσμος γύρω τους αρχίζει να αλλάζει. Ο σύζυγος που πάντα γυρνούσε σπίτι έγκαιρα, τώρα δεν βρίσκεται εκεί για το βραδινό με την οικογένεια. Η μητέρα που ήταν πάντα κοντά στα παιδιά της, τώρα απομακρύνεται και χάνει τη σύνδεση με την καθημερινότητα. Όλα αυτά θυσιάζονται στο βωμό μιας ψεύτικης διασκέδασης, που τελικά καταλήγει να προκαλεί περισσότερο πόνο απ' όσο λύνει.

Όμως, η ζωή δεν βρίσκεται σε αυτά τα ατελείωτα ξενύχτια και στις υπερβολές. Το να πίνεις, να ξενυχτάς και να ξεχνάς τον εαυτό σου, δεν είναι το νόημα της ζωής – είναι μια φευγαλέα φυγή από όσα πραγματικά σε πονάνε. Η πραγματική ζωή είναι αυτή που χτίζεις καθημερινά, με τις σχέσεις σου, με την αγάπη και τη φροντίδα που δίνεις και λαμβάνεις. Είναι εκεί που υπάρχει σταθερότητα, σεβασμός και αφοσίωση. 

Και όταν κάποιος παρασύρεται στη λαγνεία της κραιπάλης, δεν καταλαβαίνει ότι πίσω του αφήνει ανθρώπους πληγωμένους. Οικογένειες διαλύονται, σχέσεις που ήταν κάποτε δυνατές τώρα καταρρέουν. Οι επιλογές που κάποτε φαίνονταν αθώες, μετατρέπονται σε εφιάλτες για αυτούς που παραμένουν πίσω, παρακολουθώντας την πτώση. Πίσω από κάθε βράδυ "διασκέδασης" που παρατείνεται, υπάρχει η σιωπή ενός σπιτιού που αδειάζει.

Η πραγματική ζωή δεν κρύβεται σε πρόσκαιρες απολαύσεις και φυγές. Είναι στην ικανότητα να κοιτάς κατάματα τα τραύματά σου, να τα αποδέχεσαι, να τα γιατρεύεις και να συνεχίζεις. Η κοινωνική ζωή, η φιλία, η αγάπη, δεν έχουν να κάνουν με την υπερβολή, αλλά με τη βαθιά σύνδεση που δημιουργείς με τον κόσμο γύρω σου, χωρίς να χρειάζεται να δραπετεύσεις. Ζωή σημαίνει να αναγνωρίζεις τη σημασία των σχέσεων και να παλεύεις γι' αυτές, αντί να τις αφήνεις να καταρρεύσουν πίσω από τη μάσκα της "διασκέδασης".

Αυτο-like

Ρε φίλε, τι φάση με αυτούς που ανεβάζουν κάτι στα social και την ίδια στιγμή πατάνε και το πρώτο like; Δηλαδή, τόσο πολύ γουστάρουν τον εαυτό τους; Δεν τους φτάνει που δημοσίευσαν το αριστούργημα τους, πρέπει και να τους κάνουν ‘like’ οι ίδιοι για να βγει πιο viral; Είμαι σίγουρος πως αν μπορούσαν θα έκαναν και comment του τύπου: 'Τέλειο, συμφωνώ με μένα, είμαι θεός'. 

Κι άντε να το κάνεις κατά λάθος, το πρώτο like στην ανάρτησή σου – όλοι έχουμε υπάρξει εκεί. Αλλά να το κάνεις συστηματικά; Ε, χαλάρωσε λίγο! Μοιάζει σαν να λες: ‘Κοιτάχτε με όλοι, είμαι τέλειος!’ Σαν να ανεβάζεις φωτογραφία και να βγάζεις τον καθρέφτη από την τσέπη για να θαυμάσεις τη φάτσα σου.

Μην παρεξηγηθούμε, το self-love είναι καλό, αλλά το να πατάς like στη φάτσα σου δεν είναι αγάπη προς τον εαυτό, είναι μια κατηγορία από μόνο του!

Κι εμεις ξέρουμε απο μπαλίτσα

Σε κάθε ποδοσφαιρική ομάδα, το πιο κρίσιμο στοιχείο για την επιτυχία δεν είναι μόνο οι παίκτες, οι προπονητές ή οι διοικήσεις, αλλά η ενότητα των φιλάθλων της. 

Οι διαφωνίες, οι απόψεις και οι κριτικές είναι αναπόφευκτες – άλλωστε όλοι βλέπουμε το παιχνίδι από διαφορετικές γωνίες και όλοι μας έχουμε προσωπικές προσδοκίες. 

Όμως αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι η ομάδα είναι πάνω από πρόσωπα. 

Οι προπονητές, οι παίκτες, οι διοικήσεις έρχονται και φεύγουν, και μαζί τους οι επιτυχίες ή οι αποτυχίες τους. 

Αυτό που παραμένει είναι η ομάδα, η ιστορία της και η αγάπη που έχουμε γι' αυτήν.

Το να κλείνουμε τα μάτια στα λάθη ή να αποφεύγουμε την κριτική δεν προσφέρει καμία ουσιαστική βοήθεια. 

Η στήριξη δεν σημαίνει να αγνοούμε τα κακώς κείμενα, ούτε να σιωπούμε όταν βλέπουμε λάθη. 

Σημαίνει να μιλάμε με ειλικρίνεια και να επισημαίνουμε τα λάθη για να γίνει η ομάδα καλύτερη. Το σημαντικό, όμως, είναι να μη διχαζόμαστε. 

Η υπερβολική κριτική ή η άκριτη αποθέωση δεν εξυπηρετούν κανένα σκοπό. 

Η ομάδα είναι ένας ζωντανός οργανισμός που χρειάζεται ισορροπία, πίστη στις σωστές κινήσεις και απαιτήσεις για βελτίωση, όταν χρειάζεται.

Σε μια εποχή όπου η αθλητική επιτυχία μπορεί να είναι εύθραυστη, οφείλουμε όλοι να καταλάβουμε ότι η δύναμη της ομάδας πηγάζει από την ενότητα των φιλάθλων της. 

Δεν πρέπει να επιτρέπουμε σε προσωρινές αποτυχίες ή επιτυχίες να μας απομακρύνουν από αυτό που πραγματικά έχει σημασία. 

Η ομάδα είναι η κοινή μας κληρονομιά, και γι' αυτήν αξίζει να παλεύουμε. Με ειλικρίνεια, αφοσίωση και κριτική σκέψη μπορούμε να τη βοηθήσουμε να γίνει ακόμα καλύτερη.

Ας ηξερα...

Πολλές φορές,απορω και γω ο ιδιος με μενα...τι παω και κανω στην εκκλησια....

Μπαίνω στην εκκλησία,μετάνοιες,προσευχες, κερακια,νιώθω την πίστη μου εντονη και πιστεύω ότι είμαι σωστός. 

Κι όμως, μόλις βγω έξω, μπορεί να με πάρουν τηλέφωνο, ενας ανθρωπος που αγαπω, οχι κανενας ασχετος, να μου πουν κάτι που εκείνη τη στιγμή δεν το θεωρώ σημαντικό, και αντί να μιλήσω με κατανόηση και αγάπη, μιλάω άσχημα, με τρόπο που δεν αξίζει σε κανεναν. 

Όλη αυτή η ψευδαίσθηση του 'καλού χριστιανού' καταρρέει, γιατί στην πράξη δεν δείχνω την πραγματική αγάπη που προσπαθώ να καλλιεργήσω. Τόσες φορές προσκυνώ,διαβαζω, αλλά ξεχνάω ότι ο Χριστός δεν κρύβεται μόνο στις εικόνες και στους ψαλμούς. Είναι στη συμπεριφορά μας, ειδικά απέναντι στους ανθρώπους που αγαπάμε...τι στα κομματια, διαβαζω και ξαναδιαβαζω την Αγια Γραφη, πουθενα δεν ειδα τη λεξη "αγαπη"?....απορω...

Παρεξηγιάρηδες..

Εγω ξερω,πως ανθρωπο που παρεξηγείται συνέχεια,πρεπει να τον αφηνεις στην ησυχία του. 

Δε χρειαζεται να προσπαθείς να τον καλοπιάσεις κάθε φορά που κατεβάζει μούτρα, εξαφανίζεται ή πεισμώνει. 

Το μόνο που καταφέρνεις έτσι είναι να του θρέφεις τον εγωισμό, ενώ συνεχίζει να κάνει τα ίδια. 

Μη σε ξεγελαει πως δηθεν ψαχνει λυσεις...

 Θέλει απλώς να νιώσει πως βγήκε από πάνω, να θεραπεύσει τον πληγωμένο του εγωισμό. 

Όμως, δεν σταματά εκεί. 

Σε κατηγορεί κιόλας για την υπερβολική αντίδρασή σου στην άσχημη συμπεριφορά του. 

Δηλαδή, όχι μόνο σε πληγώνει με κατι που κανει και δεν το αναγνωρίζει, αλλά σε κάνει να πιστεύεις ότι εσύ φταις και γι' αυτό. 

Και ποτέ δεν σκέφτεται μήπως και η δική του συμπεριφορά πειράζει εσένα, σαν να μην έχει σημασία πώς αισθάνεσαι εσύ.

Γιατί, αλήθεια, πώς περιμένει να του προσφέρεις ασφάλεια και ηρεμία, όταν εκείνος δεν κάνει καμία προσπάθεια να σε καταλάβει ή να σε σεβαστεί; 

Πως μπορει να ζηταει οταν κατι σε πειραζει, απλα να το αναφερεις, χωρις ομως να ειναι διατεθειμενος να το αναγνωρισει και να πει απλα "οκ, το καταλαβα, για μενα δεν ειναι σημαντικο, αλλα εαν για σενα ειναι, το σεβομαι"...???

Είναι εύκολο να απαιτείς κατανόηση και συγγνώμη, αλλά δύσκολο να προσφέρεις τα ίδια όταν οφείλεις. 

Αν καποιος δεν μπορεί να δει και τα δικά του λάθη, τότε παίζει με τη δική σου ψυχή μόνο για να καλύψει τις δικές του ανασφάλειες. 

Άφησέ τον λοιπόν να το σκεφτεί μόνος του. 

Αν όντως θέλει να λυθεί κάτι,θα το καταλαβεις απο τον τροπο που θα χειριστει την αποσταση...αν την αποσταση την κανει ευκαιρια για ολα αυτα που στερηθηκε, εχει ηδη απαντησει...

Ομως θα πρέπει και εκείνος να καταλάβει πως έχει ευθύνη. 

Αν όχι, τότε θα φανεί τι πραγματικά τον νοιάζει. 

Ζήτησε μια ειλικρινή συγγνώμη αν έχεις κάνει κάτι,που θα χεις κανει κι εσυ σιγουρα, αλλά μην υποκύψεις σε χειρισμούς και εγωιστικά παιχνίδια.

Οι σχέσεις χτίζονται με αμοιβαίο σεβασμό, αμοιβαιο, αμοιβαια κατανόηση και τη διάθεση να νιώθουν και οι δύο ασφαλείς. Ουτε με παιχνίδια δύναμης σαφεστατα, ουτε όμως και με μούτρα και κατηγορίες. 

Για να είναι υγιείς οι σχέσεις, χρειάζονται και οι δύο να αναγνωρίσουν τα λάθη τους και να προσφέρουν την ίδια ασφάλεια που ζητούν.

Τύχη μες την ατυχία

Είναι εκείνες οι γυναίκες που, κάποτε, αποφάσισαν να ζήσουν τη ζωή τους με έναν τρόπο που τους υπαγόρευσε ο περίγυρός τους. Είχαν εμπιστευτεί ότι οι υποσχέσεις για "καλύτερα πράγματα" ήταν αληθινές και ότι η αγάπη που έλαβαν ήταν δεδομένη. Ετσι, πέρασαν από σχέσεις σε σχέσεις, αναζητώντας το "τέλειο", κλείνοντας τις πόρτες πίσω τους για κάθε καινούργιο σεντόνι.

Σήμερα, οι ίδιες γυναίκες καταλαβαίνουν με πικρό τρόπο ότι η αναζήτηση τους ήταν λάθος. Το χαμόγελό τους, που κάποτε ήταν η αντανάκλαση της ελπίδας, έχει αντικατασταθεί από μια θλίψη που δεν μπορεί να κρυφτεί. Η εικόνα του ιδανικού κόσμου που είχαν ονειρευτεί φαίνεται να έχει καταρρεύσει.

Ωστόσο, παρά την απογοήτευση, η αληθινή τους δύναμη έρχεται από τη γνώση ότι η αγάπη που ένιωσαν ποτέ δεν μπορεί να σβήσει. Ακόμη κι αν οι πόρτες που άφησαν πίσω τους έχουν κλείσει, και αν το χαμόγελό τους έχει χαθεί, μπορούν να κρατήσουν την ευγνωμοσύνη τους για τις αληθινές στιγμές που έζησαν. Αυτή η αγάπη δεν τελειώνει με αυτή τη ζωή ούτε με την επόμενη. Είναι η κληρονομιά που τους θυμίζει ότι, ακόμη και μέσα από την απογοήτευση, η αυθεντική αγάπη παραμένει αιώνια.

Ανείπωτα

Μερικές φορές αναρωτιέμαι ποιο θα είναι το μαρτύριο που θα με ακολουθεί. 

Θα είναι ότι ποτέ δεν κατάλαβες πόσο βαθιά σ' αγάπησα, ότι δεν είδες ποτέ το δώρο που σου έδινα καθημερινά. 

Το θαύμα που έψαχνες, την απάντηση στις αγωνίες σου για κάτι όμορφο στη ζωή σου, βρισκόταν μπροστά σου, αλλά δεν το αναγνώρισες.

Η πραγματική κόλαση δεν είναι απλώς μια ποινή, αλλά μια αυτοεπιβαλλόμενη εξορία, όπως είχε πει ο Γιανναράς. 

Στην καθημερινότητά μας, συχνά καταστρέφουμε τα δώρα που μας δίνονται, χωρίς να το συνειδητοποιούμε.

Είναι αλήθεια ότι κι εσύ ήσουν ένα δώρο για μένα. 

Σε έβλεπα ως μια πολύτιμη παρουσία στη ζωή μου, ως ένα φωτεινό σημάδι στον δρόμο μου. 

Η σύνδεσή μας ήταν κάτι μοναδικό, ένα χέρι που κρατούσαμε σφιχτά και πορευόμασταν μαζί.

Ωστόσο, μέσα μας υπάρχει μια αρχαία πτώση, ένας χαμένος παράδεισος που λαχταρούμε, σαν μια απώλεια που μας στοιχειώνει από την αρχή της ύπαρξής μας. 

Κάναμε λάθη και χάσαμε τον παράδεισο που επιθυμούσαμε. 

Η επιθυμία μας ράγισε, η κρίση μας τραυματίστηκε, και η ματιά μας θόλωσε.

Μερικές φορές μοιάζει σαν να είμαστε τυφλοί, και κάθε φορά που συναντάμε την ομορφιά, τη χαλάμε. 

Όταν κάποιος μας προσφέρει καλοσύνη, την απορρίπτουμε, και όταν ακούσουμε λόγια αγάπης, τρέχουμε μακριά και τραυματιζόμαστε.

Εύχομαι κάποια μέρα να μπορέσω να αναγνωρίσω και να εκτιμήσω όλα όσα κέρδισα και όσα έχασα στη ζωή μου. 

Ακόμα και την κόλαση που βίωσα, καθώς αυτή η εμπειρία με δίδαξε την πραγματική αξία του παραδείσου. 

Ο αγώνας που έδωσα, η αδιάκοπη προσπάθεια να σώσω ό,τι μπορούσα, αποτέλεσε μέρος ενός βαθύτερου ταξιδιού. 

Αν και δεν καταφέραμε να βγούμε από τον βούρκο που μας περιέβαλλε, μέσα από αυτόν ανακάλυψα την αληθινή αξία του φωτός και της αγάπης, και για αυτό, είμαι ευγνώμον.

Τι, οχι?

Φαίνεται πως στα πολιτικά debates, δεν αρκεί μόνο να είσαι καλά προετοιμασμένος – πρέπει να έχεις και το κατάλληλο αξεσουάρ. Η Καμάλα Χάρις, στο debate της με τον Τραμπ, έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή στα σκουλαρίκια... που όμως έφερε μαζί της και πολλές απορίες. Γιατί όπως αποδείχθηκε, τα ίδια σκουλαρίκια τα πουλάει ως ακουστικά γνωστή εταιρεία στις ΗΠΑ! 

Και εδώ προκύπτει το ερώτημα: ήταν πράγματι κοσμήματα ή μήπως κάποιο «μυστικό όπλο» στο debate;

Αν λοιπόν η Χάρις φορούσε ακουστικά που μοιάζουν με κοσμήματα, ίσως το debate δεν ήταν και τόσο "ζωντανό". Μήπως είχε ένα ολόκληρο επιτελείο που της ψιθύριζε τι να λέει, φτιάχνοντας έτσι ένα «συνεργατικό» debate; Σε μια διαδικασία όπου περιμένουμε ζωντανή αντιπαράθεση και άμεσες απαντήσεις, η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να παίρνει εξωτερική βοήθεια, κάνει τα πράγματα λιγάκι… ύποπτα.

Τι, οχι?

Ο άντρας ο σωστος, εχει κοιλιά

Υπάρχει μια γενιά αντρών που σιγά σιγά επιστρέφει στο προσκήνιο, έτοιμη να δείξει στον κόσμο ότι τα six-pack είναι *so last season*. Μιλάμε για τον άντρα τον σωστό, αυτόν που δεν έχει χρόνο για γυμναστήρια και διατροφές χαμηλές σε υδατάνθρακες, γιατί έχει καλύτερα πράγματα να κάνει. Όπως να αναλύει πόσο καλή είναι η πίτσα σε συνδυασμό με μια παγωμένη μπίρα.

Αυτός ο τύπος άντρα – που θα βρεις να μοιάζει με μοσχάρι μετά από σφηνάκια βότκας και δύο διπλά γύρους – είναι η επιτομή της ανδρικής αρετής. Ξεχάστε τα περιοδικά με τους καλογυμνασμένους τύπους που φοράνε γιλέκα και κοιτάνε με το “παγωμένο βλέμμα” πάνω από το γυαλί των γυαλιών ηλίου τους. Ο άντρας ο σωστός ξέρει ότι η κοιλιά δεν είναι απλά ένδειξη καλού φαγητού, αλλά και καλοπέρασης.

Και επειδή όλα είναι θέμα προοπτικής, ας το σκεφτούμε λίγο. Μια κοιλιά δεν είναι απλά μια "κοιλιά". Είναι μαξιλάρι για τον μεσημεριανό ύπνο στον καναπέ μετά το οικογενειακό τραπέζι. Είναι το εργαλείο που εξασφαλίζει πως όταν κάθεσαι στον καναπέ, η μπίρα σου έχει κάπου να ακουμπήσει χωρίς να χρειάζεσαι τραπεζάκι. Και, ας είμαστε ειλικρινείς, είναι το αόρατο σύμβολο σοφίας που δείχνει ότι ξέρεις να απολαμβάνεις τη ζωή.

Και οι γυναίκες; Τι λένε οι γυναίκες για αυτό το κορμί; Μα, φυσικά, έχουν καταλάβει και αυτές ότι ο άντρας ο σωστός δεν είναι αυτός που μετράει κάθε θερμίδα, αλλά αυτός που σε αγαπάει όσο και το μπουκάλι κέτσαπ στο ψυγείο του.

Οπότε, αν είσαι από αυτούς που κυκλοφορούν με κοιλιά και περηφάνια, να ξέρεις ένα πράγμα: είσαι ο άντρας ο σωστός. Και αν δεν σου αρέσει κανένας γύρω σου να το παραδέχεται, μην ανησυχείς – τουλάχιστον ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος που σε καταλαβαίνει. Και αυτός ο κάποιος είναι το delivery boy της πιτσαρίας!

Τέλος.

Αυτά είναι προβλήματα..

Καλημέρα, φίλοι μου, και καλή εβδομάδα! Σας εύχομαι να είστε καλά, και σας ευχαριστώ για την παρέα σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που ζούμε. Όχι, δεν αναφέρομαι στην ακρίβεια που μας έχει ξεπατώσει, ούτε στην ανεργία που χτυπάει κόκκινο, ούτε καν στην κατάρρευση του ΕΣΥ ή στη λειψυδρία που μας κάνει να σκεφτόμαστε αν θα έχουμε νερό να πιούμε αύριο. Όχι, αυτά είναι προβλήματα των μικροαστών. Ας είμαστε σοβαροί. 

Γιατί, ξέρετε, υπάρχει και το πραγματικό δράμα: Η διάσημη ψυχολόγος Κατερίνα Σαλάκα, αυτή με το χρυσοκίτρινο μαλλί που θυμίζει playmobil και το ύφος που θα έκανε και τον πιο σκληροτράχηλο serial killer να τρομάξει, έφαγε "πόρτα" στα παρασκήνια μιας συναυλίας! Ναι, καλά ακούσατε. Η "φίλη" της Μαρίνα Σάττι, το μεγάλο όνομα της μουσικής, δεν την άφησε να περάσει. Και εμείς εδώ, ασχολούμαστε με κάτι ανούσια πράγματα όπως η παιδεία που καταρρέει και η οικογένεια που καταστρέφεται.

Μα είναι δυνατόν να ανησυχούμε για το μέλλον της χώρας και την ηθική απαξίωση της κοινωνίας όταν υπάρχουν τέτοια τεράστια προβλήματα; Όταν η Μαρίνα Σάττι και οι τικτόκερς δεν μας επιτρέπουν να περάσουμε στα VIP τουράκια τους; Πραγματικά, το ότι δεν αντιλαμβανόμαστε τη σοβαρότητα της κατάστασης είναι ανεπίτρεπτο.

Στο κάτω κάτω, τι αξία έχει να μην μπορείς να τα βγάλεις πέρα με τον λογαριασμό του σούπερ μάρκετ ή να μην έχεις δουλειά, όταν μπορείς να ζεις μέσα από τις ζωές άλλων, να τρέφεσαι από τα κουτσομπολιά και τις σαπουνόπερες των social media; Ας βάλουμε, λοιπόν, τα προβλήματά μας στην άκρη. Ας αφήσουμε την ανεργία και την ακρίβεια για λίγο, και ας επικεντρωθούμε στο τι έκανε η influencer που ακολουθούμε με το νέο της χτένισμα και τι είπε ο τάδε ψώνιος στο Instagram.

Στο τέλος της ημέρας, άλλωστε, όλοι ξέρουμε ποια είναι τα αληθινά δράματα της εποχής. Και αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τη ζωή μας ή το μέλλον των παιδιών μας.

Ηλθον,επραξεν μπαχαλον και απήλθον

Εντάξει, ο Κασσελάκης μπήκε με τα γκομενιλίκια του με τον Τάιλερ, και μας τα ‘πρηξε από την πρώτη μέρα με τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. 

ΟΚ, φιλαράκι, χαίρομαι που είσαι ελεύθερος κι ωραίος, αλλά μήπως να αφήσουμε και λίγο χώρο για πολιτική; 

Μεταξύ βίντεο με τον σκύλο και love stories, η αξιωματική αντιπολίτευση κατάντησε το απόλυτο reality show.

Και τώρα... τον πουλό! Με ψήφους κιόλας. 

Δεν πρόλαβε καλά-καλά να βγάλει άκρη στα εσωτερικά του κόμματος, και μπήκε σούπερ σταρ και βγήκε πιο γρήγορα απ' όσο άλλαζε βίντεο στο Instagram. 

Άντε τώρα να μαζεύουν τα κομμάτια, γιατί κάποιος πρέπει να πάει στη ΔΕΘ... Και όντως, λένε για τον Νίκο Παππά. 

Αλλά τι να σου πω, απ' το reality της αντιπολίτευσης, στις πολιτικές μανούβρες του Παππά, καταντήσαμε σε φάση stand-up comedy. Αλλά χωρίς το γέλιο.

Ας μιλήσουμε για γύπες🤪

Λοιπόν, ας πούμε για τον κλασικό "γύπα", τον τύπο που σε κάθε γυναικείο προφίλ πετάει καρδούλες και "καλημερούδια" σαν να είναι το μεγαλύτερο κελεπούρι. Η άλλη γράφει ένα απλό "Καλημέρα" και σκάει ο τύπος με το κλασικό "Καλημέρα, κοριτσάρα μου! Είσαι θεά!" – λες και αυτό το σχόλιο θα τη ρίξει. Κλασικός γύπας, νομίζει ότι με δυο καρδούλες και ένα τυπικό κομπλιμέντο θα κάνει τη γκόμενα να τον ψάχνει. Έλα, ρε φίλε, χαλάρωσε.

Κι όταν δεν πετύχει τίποτα στο κοινό προφίλ, συνεχίζει στα DMs. Ξέρεις, κλασικά: "Καλημέρα!", "Καλησπέρα!", "Τι κάνεις, κούκλα;" και τα σχετικά, σε καθημερινή βάση. Κανείς δεν απαντάει, αλλά αυτός εκεί. Επιμονή μέχρι να ρίξει το κάστρο, λες και με την 35η καλημέρα θα αλλάξει η τύχη του.

Και όταν δεν του απαντήσει, αρχίζει το… "πυροβολικό"! Εκεί που έστελνε "καλημέρα" και "θεάρα", σκάει ξαφνικά μια ακατάλληλη φωτογραφία, μπας και εντυπωσιάσει. Λες και η άλλη, που δεν του έδινε καμία σημασία, ξαφνικά θα πει "Α, τώρα κατάλαβα τι χάνω!" Αστεία πράγματα…

Και μετά, αφού δεν πετυχαίνει ούτε κι έτσι, περνάμε στο κλασικό φινάλε: η αποθέωση γίνεται προσβολή. Από "κοριτσάρα" και "θεά", μετατρέπεται σε "καριόλα" ή "τσόλι". Μόνο και μόνο γιατί ο γύπας δεν αντέχει την απόρριψη. Έτσι είναι: πρώτα σε ανεβάζει στα ουράνια, κι όταν φάει άκυρο, σε κατεβάζει στα τάρταρα. Κλασική συνταγή…

Τενιστες :Τι φάση?

Ρε φίλε, τι φάση με το τένις; Ξαφνικά όλη η Ελλάδα έγινε λες και βγήκε από ιδιωτικά σχολεία με γαλλικά, πιάνο και Lacoste μπλουζάκι από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Όλοι οι τύποι που πριν πέντε χρόνια έβλεπαν ρακέτα και νόμιζαν ότι είναι για να σκουπίζεις τα χαλιά ή, στην καλύτερη, για να σκοτώνεις μύγες, τώρα το παίζουν τενίστες φουλ.

Και δεν είναι ότι απλά το παρακολουθούν έτσι χαλαρά. Όχι. Μιλάμε έχουν γίνει ειδικοί! Ρολάν Γκαρός και US Open ανελλιπώς, όλοι τσιτωμένοι, μη χάσουν κανένα σετ. Και μετά τους βλέπεις στο γήπεδο με 10 ρακέτες και εξοπλισμό που ο Τζόκοβιτς ούτε στον τελικό του Γουίμπλεντον δεν κουβαλάει. Έχουν και το ύφος, σαν να είναι στο νούμερο 80 της παγκόσμιας κατάταξης. Εν τω μεταξύ, οι περισσότεροι δεν μπορούν να περάσουν καν το σερβίς. Αλλά μην τολμήσεις να τους το πεις, γιατί θα σε κοιτάξουν λες και τους έβρισες τη μάνα.

Και το καλύτερο; Το καλοκαίρι, τους λες "πάμε ρε μαλάκα να παίξουμε ρακέτες στην παραλία" και σε κοιτάνε με ύφος αφ' υψηλού, λες και τους έριξες προσβολή. "Ρακέτες στην παραλία; Πφφφ, τι λες τώρα; Εμείς μόνο κλειστό γήπεδο με γρασίδι." Ρε, κατεβείτε από το καλάμι, ένα άθλημα είναι, όχι το εισιτήριο για την υψηλή κοινωνία.

Δεν είναι κακό να γουστάρεις τένις, μην τρελαθούμε. Αλλά χαλάρωσε λίγο. Μην το παίζεις επαγγελματίας με την πρώτη ευκαιρία. Στην τελική, μην ξεχνάς πως μέχρι πρότινος δεν ήξερες καν πώς κρατάνε τη ρακέτα σωστά. Άντε, για να μην ξεχνιόμαστε.

Ξανα παιδιά...

Πολλες φορες, κανουμε το λαθος να εκνευριζομαστε με τους γονεις μας οσο μεγαλωνουν....

Κατι η καθημερινοτητα μας που ειναι σκληρη, κατι οι υποχρεωσεις που βγαινουν δυσκολα, κατι το αγχος...δε θελει πολυ...

Ομως οταν οι γονεις μας γερνούν, μας δίνεται η μοναδικη ισως ευκαιρία να τους ανταποδώσουμε λίγη από την αγάπη και τη φροντίδα που μας χάρισαν όταν ήμασταν μικροί. 

Δεν ανεχομαστε βεβαια ευκολα, το προτυπο που τους ειχαμε, που ηταν παντα δυνατοι στα ματια μας και ικανοι για όλα, τώρα να χρειάζονται εμας. 

Δυσκολα το ανεχεσαι....

Αλλά μετά θυμάσαι πόσες φορές σε άφηναν να κάνεις λάθος χωρίς να σε μαλώσουν, πόσες φορές άκουγαν με υπομονή τις ίδιες ιστορίες που τους έλεγες, πόσες φορές σε άφησαν να κερδίσεις, μόνο και μόνο για να δουν το χαμόγελό σου.

Και τώρα που τα παιδιά σου μεγαλώνουν, που προχωρούν στη ζωή τους, που φεύγουν από τη φωλιά, συνειδητοποιείς πως ο χρόνος κυλάει για όλους μας. 

Και όπως τότε, που εκείνοι σε κρατούσαν από το χέρι για να κάνεις τα πρώτα σου βήματα, έτσι και τώρα, είναι η σειρά σου να τους κρατήσεις. 

Άστους να μιλάνε για το παρελθόν ξανά και ξανά, γιατί μέσα σε αυτές τις ιστορίες βρίσκουν κομμάτια από τον εαυτό τους. 

Άστους να κάνουν λάθη, όπως έκανες κι εσύ, και εκείνοι δεν σε διόρθωναν για να μη σε πληγώσουν. 

Ας τους να απολαμβάνουν τα εγγόνια τους και να μιλουν συνεχεια γι αυτα, γιατί μέσα από αυτά βλέπουν εσένα. 

Είναι ο τελευταίος τους δρόμος και, όπως εκείνοι σου έδωσαν δύναμη όταν ξεκινούσες το δικό σου ταξίδι, τώρα είναι η δική σου σειρά να τους δώσεις το χέρι σου, να τους βοηθήσεις να διανύσουν την τελευταία τους διαδρομή με αξιοπρέπεια και αγάπη.

Και ξερεις, οσο μεγαλώνεις κι εσύ ο ίδιος, αρχίζεις να καταλαβαίνεις όλο και πιο πολύ. 

Η ζωή προχωράει, αλλά η αγάπη μένει. 

Και είναι αυτή η αγάπη που πρέπει να τους προσφέρεις τώρα, όπως εκείνοι σου την προσέφεραν χωρίς όρους όταν ήσουν παιδί...

Φαμαγκούστα

Πραγματικά, δεν παίζονται. Η Τουρκία αποφασίζει να κόψει μια σειρά για τη Φαμαγκούστα, όχι μόνο για τη χώρα της, αλλά για *όλον τον πλανήτη*. Δηλαδή, ποιος νομίζει ότι είναι; Ο παγκόσμιος δικτάτορας του streaming; Κι εμείς εδώ στην Ελλάδα τι κάνουμε; Καταναλώνουμε τουρκικά σήριαλ με το κουτάλι. Περνάμε τις ώρες μας βλέποντας τα δράματά τους και τις ίντριγκες, την ίδια στιγμή που εκείνοι κόβουν τη φωνή όποιου δεν τους αρέσει.

Άλλος Φιντάν, άλλος Γεραπετρίτης, έτσι; Η διπλωματία τους κάνει κουμάντο και στο Netflix, ενώ εμείς πίνουμε τον καφέ μας και χαζεύουμε τουρκικά δράματα στα κανάλια μας σαν να μην τρέχει τίποτα.

Αλήθεια τώρα, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; Όταν σου πετάνε το κρέας στο στόμα, το καταπίνεις αμάσητο; Δες πώς αντιδρά μια χώρα που παίζει σκληρά, ενώ εμείς συνεχίζουμε να χαζεύουμε τα κακογραμμένα τους σενάρια. Και την ίδια στιγμή, μας περνούν και μηνύματα υπογείως, διαμορφώνοντας συνειδήσεις, ενώ εμείς αράζουμε στον καναπέ με μια τηλεόραση που παίζει ασταμάτητα τουρκικές σειρές.

Μήπως να ξυπνήσουμε λίγο και να δούμε τι παίζει γύρω μας; Γιατί από τη μία θέλουμε να είμαστε κοσμοπολίτες και "ψηφιακά ελεύθεροι", αλλά από την άλλη, καταπίνουμε αμάσητα ό,τι μας σερβίρουν, χωρίς να το σκεφτόμαστε. Ε, λοιπόν, όχι. Ώρα να καταλάβουμε ότι με τα μάτια ανοιχτά βλέπεις την αλήθεια. Και όχι μέσα από το φίλτρο τουρκικών τηλεοπτικών παραγωγών.