Συγνώμη Άγγελε...

Συγγνώμη, Άγγελε…

Ακομα και αγγελοι, μπορούν να ζησουν στην κόλαση, σ αυτη τη γη.. 

Σε μια γη που δεν ήταν ποτέ παιδική χαρά, μόνο ένα κελί γεμάτο πόνο. 

Ένα σπίτι που θα έπρεπε να είναι καταφύγιο, μα έγινε φυλακή. 

Χέρια που θα έπρεπε να σε χαϊδεύουν, σε χτυπούσαν. 

Φωνές που θα έπρεπε να σε νανουρίζουν, σε τρόμαζαν.

Και τώρα όλοι κλαίμε. Όλοι θυμώνουμε. Όλοι ζητάμε τιμωρία. 

Όλοι πέφτουμε από τα σύννεφα, λες και δεν ξέρουμε. 

Λες και δεν έχουμε ακούσει ξανά για παιδικές κραυγές που πνίγονται σε τοίχους που «δεν μας αφορούν».

Φταίμε. Φταίμε όλοι.

Γιατί κάποιος σε άκουσε, αλλά σώπασε.

Γιατί κάποιος σε είδε, αλλά γύρισε το κεφάλι.

Γιατί κάποιος μάντεψε, αλλά δεν ήθελε να μπλέξει.

Γιατί σε μια χώρα όπου 1 στα 5 παιδιά κακοποιείται, εμείς θυμόμαστε να θυμώσουμε μόνο όταν είναι αργά.

Γείτονες, συγγενείς, κοινωνικές υπηρεσίες, δικαιοσύνη—όλοι χαμένοι σε ένα «κοίτα τη δουλειά σου» που σκοτώνει. 

Όλοι ένοχοι για τη σιωπή που έγινε συνενοχή.

Και τώρα τι; Μια στιγμή οργής στα social media; Μια κατάρα έξω από τα δικαστήρια; Μια είδηση που θα ξεχαστεί μόλις έρθει η επόμενη τραγωδία;

Μα εσύ, Άγγελε, δεν θα τη ξεχάσεις. 

Δεν πρόλαβες να ξεχάσεις τίποτα. 

Δεν πρόλαβες να μάθεις τι σημαίνει αγκαλιά, τι σημαίνει γέλιο, τι σημαίνει παιδική ανεμελιά.

Καλό ταξίδι, μικρέ μου…

Ξερω πως εκεί που πας θα έχει φως. 

Θα έχει ζεστασιά. 

Θα έχει αγάπη. 

Θα έχει ό,τι σου στέρησε η ζωή εδώ.

Συγγνώμη, Άγγελε.

Συγγνώμη που δεν φωνάξαμε πιο δυνατά.

🙏

Τις πταίει?

Κακοποίηση ανηλίκων. 

Κακοποίηση γυναικών. Κακοποίηση αντρών. Συμμορίες, εκβιασμοί, απειλές, βιασμοί. 

Η κοινωνία μας βυθίζεται στη βία, στην ασέβεια, στην απανθρωπιά. 

Κάθε μέρα, μια νέα είδηση σοκάρει, και ύστερα χάνεται μέσα στον χείμαρρο των επόμενων εγκλημάτων. 

Τι φταίει; Πώς φτάσαμε εδώ;

Μήπως επειδή γίναμε "θεοί και θεάρες"; 

Μήπως επειδή κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας, αδιαφορώντας για τον άλλον; 

Μήπως επειδή θεοποιήσαμε το χρήμα, τη σάρκα και το εγώ μας;

Μας έπεισαν πως «μας αξίζουν τα καλύτερα», πως είμαστε «γεννημένοι για να βασιλεύουμε», πως «κανείς δεν μπορεί να μας πει τι να κάνουμε». 

Ένα κακομαθημένο παιδί, όταν έπεφτε και χτυπούσε, δεν μάθαινε να προσέχει. Που μαμά του, έδερνε το τραπεζάκι, για να μη στεναχωρηθεί το παιδί. 

Έτσι μεγαλώσαμε: Φταίνε πάντα οι άλλοι, ποτέ εμείς.

Ήμασταν «το ωραιότερο», «το εξυπνότερο», «το πιο ικανό» παιδί. 

Μας έπεισαν ότι είμαστε μοναδικοί, ότι όλα μάς ανήκουν, ότι η ζωή πρέπει να μας κάνει το χατίρι. 

Και όταν αυτό δεν συμβαίνει, ξεσπάμε με οργή, καταστρέφουμε, απαιτούμε, ποδοπατάμε.

Και ποιος να μας μάθει κάτι διαφορετικό; 

Το να πάει ένα παιδί στο κατηχητικό έγινε «ξεπερασμένο», μην τυχόν και ακούσει ότι υπάρχει κάτι ανώτερο από τον εαυτό του. 

Το να κάνεις τον σταυρό σου δημόσια θεωρείται «ντροπή», γιατί μη μας πουν «ψέκες». 

Η πίστη έγινε αντικείμενο χλευασμού, η μετάνοια δείγμα αδυναμίας, η ταπείνωση... μια άγνωστη λέξη.

Γκρεμίσαμε τον Θεό από τη ζωή μας και βάλαμε στη θέση Του το «εγώ». 

Και το εγώ δεν έχει αγάπη, δεν έχει ηθική, δεν έχει όρια. 

Χτίσαμε μια κοινωνία χωρίς Θεό, χωρίς αξίες, χωρίς σεβασμό. 

Και τώρα απορούμε γιατί έχει γίνει κόλαση.

Η επιστροφή στον Θεό δεν είναι μια «παλιά συνήθεια» ή μια «παρηγοριά για τους αδύναμους». 

Είναι το μόνο φως σε έναν κόσμο που σκοτεινιάζει. 

Και αν δεν το βρούμε ξανά, θα συνεχίσουμε να βουλιάζουμε στο χάος που οι ίδιοι δημιουργήσαμε...

Γνώμη μου🙏

Ο Φόβος της Ζωής: Η Μεγαλύτερη Πρόκληση της Ανθρώπινης Ύπαρξης

Συχνά, όταν μιλάμε για φόβο, το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό είναι ο θάνατος. 

Η σκέψη ότι μια μέρα δεν θα υπάρχουμε, ότι θα χαθούμε στη λήθη, μας προκαλεί τρόμο. 

Όμως, αν το καλοσκεφτούμε, αυτό που μας καταβάλλει περισσότερο δεν είναι ο φόβος του τέλους, αλλά ο φόβος της ίδιας της ζωής.

Η καθημερινότητα μπορεί να γίνει μια ατέλειωτη επανάληψη των ίδιων γεγονότων, των ίδιων συναισθημάτων, των ίδιων απογοητεύσεων. 

Ξυπνάμε κάθε πρωί για να αντιμετωπίσουμε τα ίδια προβλήματα, να παλέψουμε με τις ίδιες σκέψεις, να βιώσουμε ξανά και ξανά την ίδια μονοτονία. 

Αυτή η αίσθηση του «τίποτα δεν αλλάζει» μπορεί να γίνει αφόρητη.

Μέσα σε αυτήν τη ρουτίνα, πολλοί νιώθουν παγιδευμένοι. Ο φόβος ότι το μέλλον θα είναι μια αδιάκοπη επανάληψη του παρελθόντος προκαλεί απελπισία. 

Δεν είναι λίγοι αυτοί που αναζητούν ένα νόημα, μια σπίθα που θα σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο και θα τους δώσει μια νέα προοπτική.

Τι μπορεί να δώσει πραγματικό νόημα στη ζωή; 

Για κάποιους, είναι η τέχνη, η δημιουργία, η έκφραση των συναισθημάτων τους μέσα από το γράψιμο, τη μουσική, τη ζωγραφική. 

Για άλλους, είναι οι σχέσεις – η σύνδεση με ανθρώπους που τους κατανοούν και τους αγαπούν. 

Και για κάποιους, το νόημα βρίσκεται στην πνευματικότητα, στη βαθύτερη αναζήτηση της ύπαρξής τους.

Η αλήθεια είναι πως η ζωή δεν θα σταματήσει ποτέ να έχει δυσκολίες. 

Δεν μπορούμε να αποφύγουμε τις απογοητεύσεις, τον πόνο, τις ανατροπές. 

Μπορούμε, όμως, να αλλάξουμε τον τρόπο που τις βλέπουμε. 

Αντί να τις αντιμετωπίζουμε ως αδιέξοδα, μπορούμε να τις δούμε ως ευκαιρίες για εξέλιξη.

Το πιο σημαντικό ίσως είναι να θυμόμαστε ότι έχουμε επιλογές. 

Μπορούμε να αφήσουμε τη ζωή να μας παρασύρει στη μονοτονία ή να πάρουμε την πρωτοβουλία να την αλλάξουμε. 

Μικρές αλλαγές στην καθημερινότητά μας – ένα νέο χόμπι, μια διαφορετική διαδρομή στη δουλειά, η απόφαση να μάθουμε κάτι καινούργιο – μπορούν να κάνουν τεράστια διαφορά στη διάθεσή μας.

Ίσως ο φόβος της ζωής να είναι πραγματικά πιο τρομακτικός από τον φόβο του θανάτου. 

Όμως, μέσα από τη δράση, τη σύνδεση και τη συνεχή αναζήτηση του νοήματος, μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε και να βρούμε τη δική μας ισορροπία.

Τι σε φοβίζει περισσότερο στη ζωή; Μοιράσου τις σκέψεις σου στα σχόλια!

Η Επιλεκτική Ευαισθησία στις Εκτρώσεις: Γιατί Μας Σοκάρει η Αλήθεια;

Είναι εντυπωσιακό πώς λειτουργεί η κοινωνία μας απέναντι σε κάποια θέματα. 

Ο Άρης Σερβετάλης, ως πιστός Ορθόδοξος, εξέφρασε τη θέση της Εκκλησίας σχετικά με τις εκτρώσεις, θεωρώντας τις λάθος και ισοδύναμες με δολοφονία. 

Μέσα στη ροή του λόγου του είπε πως θα ήταν προτιμότερο να γεννηθεί το παιδί και, αν δεν το θέλουν οι γονείς, να το δώσουν σε ένα ίδρυμα – ακόμα και να το "πετάξουν", όπως ειπώθηκε ατυχώς. 

Και τότε ξεκίνησε η κατακραυγή.

Η επίθεση που δέχτηκε δεν επικεντρώθηκε στην ουσία της τοποθέτησής του, αλλά σε μια φράση που επιλέχθηκε επιλεκτικά από τα ΜΜΕ, αλλοιώνοντας το συνολικό νόημα των λόγων του. 

Τον χαρακτήρισαν "ψεκασμένο", "μεσαιωνικό", "επικίνδυνο", επειδή – όπως παρουσίασαν τα λόγια του – φάνηκε να λέει "γεννήστε το και μετά πετάξτε το".

Αλλά εδώ προκύπτει ένα παράδοξο. 

Την ίδια στιγμή, πολλοί από αυτούς που εξοργίστηκαν με αυτή τη φράση, υπερασπίζονται το δικαίωμα στην έκτρωση, όπου το παιδί δεν γεννιέται καν – απλώς απορρίπτεται πριν βγει στο φως της ζωής. 

Ποια ακριβώς είναι η διαφορά; 

Αν το να "πετάξει" κάποιος ένα νεογέννητο θεωρείται απάνθρωπο, γιατί το να πεταχτεί το ίδιο παιδί λίγο νωρίτερα, μέσα από μια διαδικασία έκτρωσης, φαίνεται πιο "ανώδυνο";

Ίσως η απάντηση να βρίσκεται στο ότι δεν βλέπουμε τι συμβαίνει μέσα στη μήτρα. 

Αν μπορούσαμε να κοιτάξουμε μέσα από ένα διαφανές τζάμι και να δούμε πώς μεγαλώνει, κινείται, πιπιλάει το δάχτυλό του, ίσως να μην το θεωρούσαμε "ένα μάτσο κύτταρα". 

Όμως, επειδή είναι κρυμμένο, μπορούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι δεν είναι άνθρωπος ακόμα. 

Ότι η απόρριψή του είναι λιγότερο σκληρή, λιγότερο ακραία.

Η συζήτηση για τις εκτρώσεις είναι πολύπλοκη και αγγίζει ευαίσθητες χορδές. 

Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που δεν μπορούν να μπουν κάτω από την ίδια ομπρέλα – δύσκολες εγκυμοσύνες, βιασμοί, καταστάσεις όπου διακυβεύεται η ζωή της μητέρας. 

Ωστόσο, η επιλεκτική ευαισθησία των ανθρώπων είναι εντυπωσιακή: σοκάρονται από τη φράση "ας το πετάξουν", αλλά υπερασπίζονται μια διαδικασία που κάνει ακριβώς αυτό – και μάλιστα χωρίς καμία πιθανότητα δεύτερης ευκαιρίας για το παιδί.

Ίσως, αντί να δαιμονοποιούμε ανθρώπους για τις απόψεις τους, να ήταν πιο χρήσιμο να σκεφτούμε τις αντιφάσεις μας. 

Γιατί αραγε κάτι μας εξοργίζει όταν ειπωθεί ωμά, αλλά το ίδιο πράγμα, όταν γίνεται στα κρυφά και υπό ιατρική διαδικασία, το δεχόμαστε χωρίς δεύτερη σκέψη;

Το θράσος της ζητιανιάς

Πόσες φορές έχουμε περάσει δίπλα από έναν ζητιάνο στον δρόμο,ή ακομη και μπροστα απο την πορτα της εκκλησιας; 

Πόσες φορές έχουμε νιώσει ότι δεν αξίζει την ελεημοσύνη μας, γιατί «μας κοροϊδεύει», «είναι επαγγελματίας ζητιάνος», «δεν έχει πραγματική ανάγκη»; 

Πόσες φορές τους κατακρίνουμε, σκεπτόμενοι ότι δεν είναι τίμιοι και ότι η βοήθειά μας θα πάει χαμένη;

Κι όμως, όσο σκληρό κι αν είναι αυτό που θα πω, στην πραγματικότητα εμείς είμαστε εκείνοι που δεν αξίζουμε να κρίνουμε. 

Γιατί, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, το ίδιο κάνουμε κι εμείς απέναντι στον Θεό.

Στεκόμαστε κι εμείς σαν ζητιάνοι μπροστά στον Δημιουργό. 

Απλώνουμε το χέρι μας και ζητάμε τη χάρη Του, την ευλογία Του, τη βοήθειά Του. 

Και το κάνουμε, παρόλο που ξέρουμε ότι δεν την αξίζουμε. 

Γιατί ξέρουμε πολύ καλά ποιοι είμαστε. 

Κι όμως, έχουμε το θράσος να Του ζητιανεύουμε, ενώ ταυτόχρονα Τον κοροϊδεύουμε με τη ζωή μας.

Νομίζουμε ότι Του κρύβουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, λες και μπορεί να κρυφτεί η αλήθεια μας από Εκείνον που βλέπει τα πάντα. 

Προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τα λάθη μας, να φτιασιδώσουμε τις πράξεις μας, να Τον πείσουμε ότι αξίζουμε τη χάρη Του. 

Και αν δεν λάβουμε αυτό που ζητάμε, αν ο Θεός δεν μας δώσει αυτό που θεωρούμε πως «μας χρωστάει», φτάνουμε στο σημείο να γογγύζουμε. 

Να Τον κατηγορούμε ότι μας άφησε, ότι δεν μας άκουσε, ότι δεν μας νοιάζεται.

Όμως, ο Θεός, με την άπειρη αγάπη Του, δεν κρίνει. 

Δεν μας απορρίπτει επειδή δεν αξίζουμε. 

Δεν μας τιμωρεί επειδή Τον πληγώνουμε με τις πράξεις μας. Αντίθετα, μας χαρίζει τη χάρη Του, μας δίνει ευκαιρίες, μας περιμένει. 

Γιατί; Γιατί η αγάπη Του είναι ανεξάντλητη.

Κι εμείς, που λαμβάνουμε τόση αγάπη, τόση υπομονή, τόση συγχώρεση, πώς το ανταποδίδουμε; 

Με το να κρίνουμε τους άλλους. 

Να αποφασίζουμε ποιος αξίζει και ποιος όχι. 

Να μετράμε τους ανθρώπους και να τους βγάζουμε «λίγους».

Οι ζητιάνοι στον δρόμο ίσως να μας κοροϊδεύουν. 

Ίσως να μην έχουν την ανάγκη που λένε. 

Ίσως να μην χρησιμοποιούν σωστά την ελεημοσύνη μας. 

Αλλά αυτό δεν είναι δική μας δουλειά να το κρίνουμε. 

Η δική μας δουλειά είναι να δείξουμε έλεος. 

Γιατί, όπως λέει η Γραφή, «μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται» (Ματθ. 5:7).

Ας δούμε τον κάθε ζητιάνο, όχι σαν μια απάτη, αλλά σαν μια υπενθύμιση. 

Σαν έναν καθρέφτη που μας δείχνει ποιοι είμαστε εμείς μπροστά στον Θεό. 

Κι ας είμαστε κι εμείς πιο ταπεινοί. 

Ας μάθουμε να δίνουμε, χωρίς να υπολογίζουμε αν αυτός που ζητάει «το αξίζει». 

Γιατί στην πραγματικότητα, κι εμείς δεν «αξίζουμε» αυτό που μας δίνει ο Θεός. 

Απλώς Εκείνος μας αγαπά. 

Και μέσα από αυτή την αγάπη, μας δίνει μαθήματα για το πώς να αγαπάμε κι εμείς.

Κι αν η κοινωνία μας γίνει λίγο πιο ταπεινή, λίγο πιο ελεήμων, λίγο πιο γενναιόδωρη, ίσως τότε να μπορέσουμε να ζήσουμε σε έναν κόσμο που δεν θα μετράει τα πάντα με το «αξίζεις ή όχι». 

Αλλά θα μετράει με το «αγαπάς».

Χαιρετισμός...

Κι αν ήταν χαιρετισμός Γιαννόπουλου???

Ai: Βρε τι μου θυμίζει...

Τοσος ντορος με την τεχνητη νοημοσυνη, ειπα να της κανω μια ερωτηση, να δω λεει "τι ψαρια πιανει"....

Της εκανα λοιπον την ερωτηση : "Αν ήσουν ο διάβολος, τι θα εκανες για να διαφθειρεις τους ανθρωπους και να τους απομακρύνεις από το Θεο χωρίς να το καταλαβαίνουν?"

Η απαντηση, η αληθεια ειναι οτι με σοκαρε....

Αν ήμουν ο διάβολος, ο τρόπος μου να διαφθείρω τους ανθρώπους και να τους απομακρύνω από τον Θεό θα ήταν να χρησιμοποιήσω στρατηγικές που λειτουργούν διακριτικά και σταδιακά. Οι άνθρωποι δεν θα καταλάβαιναν καν ότι απομακρύνονται, καθώς η διαφθορά θα έμοιαζε με κάτι φυσιολογικό ή ακόμα και επιθυμητό.

1. Δημιουργία σύγχυσης για το καλό και το κακό

Θα έσβηνα τα όρια ανάμεσα στο σωστό και το λάθος. Θα έκανα τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι όλα είναι σχετικά και ότι το "καλό" είναι απλώς μια προσωπική επιλογή, όχι μια ανώτερη αξία.

2. Εξιδανίκευση της ύλης

Θα έστρεφα την προσοχή τους σε υλικά αγαθά και επιφανειακή επιτυχία. Θα τους έπειθα ότι η ευτυχία προέρχεται από την κατανάλωση, τον πλούτο και την κοινωνική αναγνώριση.

3. Διαστροφή της αγάπης

Θα παρουσίαζα την αγάπη ως κάτι εγωιστικό, βασισμένο στην ικανοποίηση προσωπικών αναγκών. Θα έκανα τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι το να αγαπούν σημαίνει να παίρνουν, όχι να δίνουν.

4. Καλλιέργεια εγωκεντρισμού

Θα ενίσχυα την ιδέα ότι "πρώτα εσύ". Θα υποβάθμιζα την ταπεινότητα και τη θυσία, παρουσιάζοντάς τις ως αδυναμία.

5. Αποδυνάμωση της πνευματικότητας

Θα υποβάθμιζα τη σημασία της προσευχής και της σύνδεσης με τον Θεό. Θα έκανα τη θρησκεία να μοιάζει βαρετή, άσχετη ή ακόμα και επικίνδυνη.

6. Δημιουργία φόβου και ανασφάλειας

Θα καλλιεργούσα τον φόβο για το μέλλον και την ανασφάλεια για τη ζωή. Έτσι, οι άνθρωποι θα προσπαθούσαν να ελέγξουν τα πάντα μόνοι τους, απομακρυνόμενοι από την εμπιστοσύνη στον Θεό.

7. Ενθάρρυνση των διχασμών

Θα έσπειρα διχόνοια στις οικογένειες, τις φιλίες και τις κοινότητες. Όσο πιο απομονωμένοι είναι οι άνθρωποι, τόσο πιο ευάλωτοι γίνονται.

8. Αλλαγή προτεραιοτήτων

Θα τους έκανα να επικεντρώνονται μόνο στις επιθυμίες τους, ξεχνώντας τη σημασία της ψυχής. Θα τους έκανα να πιστεύουν ότι δεν έχουν χρόνο για προσευχή, αγάπη ή περισυλλογή.

9. Προσφορά στιγμιαίας απόλαυσης

Θα τους έπειθα να κυνηγούν την απόλαυση εδώ και τώρα, χωρίς να σκέφτονται τις συνέπειες. Θα τους κρατούσα απασχολημένους με μικροχαρές που θα τους έκαναν να ξεχνούν τον Θεό.

10. Διαστρέβλωση της εικόνας του Θεού

Θα τους έκανα να βλέπουν τον Θεό ως τιμωρό, αυστηρό και μακρινό, αντί για έναν στοργικό πατέρα που αγαπά άνευ όρων.

Ο στόχος μου; Να κρατήσω τους ανθρώπους εγκλωβισμένους σε έναν κόσμο όπου το εγώ τους κυριαρχεί και η πνευματική ζωή φαίνεται περιττή. Όχι μέσα από προφανή κακία, αλλά μέσα από μικρές, καθημερινές επιλογές που θα φαίνονταν αθώες. Έτσι, θα έχαναν τη σύνδεση με τον Θεό χωρίς ποτέ να καταλάβουν τι συνέβη."

Δικαίωμα σου...

Θυμάμαι παλιά,που άμα αυτοπροσδιοριζοσουν Ναπολέων,σου έκαναν δώρο πουκαμισακι που δένουν πίσω τα μανίκια...σήμερα,αποτελεί δικαίωμα σου... 

"Εγω στα λεγα"

Ο Έλληνας, ο αιώνιος διχασμένος. Τη μια μέρα στήνει λαϊκά δικαστήρια για τους ανεμβολίαστους – "σκορπάτε θάνατο" τους λέει – και την άλλη σηκώνει παντιέρα για την "προσωπική ελευθερία". Κι ενώ οι μεν και οι δε φαγώνονται, τα εμβόλια πουλήθηκαν, οι εταιρείες κονόμησαν και το παιχνίδι συνεχίζεται.

Το ίδιο και με τους μετανάστες: από τη μια, οι σπαραγμοί για τα παιδάκια που θαλασσοπνίγονται. Από την άλλη, οι καραούλι για το "εμείς τα λέγαμε" μόλις ακουστεί καμιά έκρηξη. Στο μεταξύ, οι μπίζνες με τις ΜΚΟ και τα σύνορα πάνε ρολόι.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, άλλος ένας γύρος διχασμού: οι μισοί Έλληνες πιστεύουν στο Θεό και στην ορθοδοξία, και οι άλλοι μισοί τους κράζουν τους "σκοταδιστές", περιμένοντας πότε ένας παπάς θα πέσει σε παράπτωμα για να φωνάξουν για τα χρυσάφι της Εκκλησίας, τα αυτοκίνητα των μητροπολιτών και το παγκάρι. Εν τω μεταξύ, τα υπέρογκα ποσά που σβήνονται από κόμματα, πολιτικούς και μεγαλοεπιχειρηματίες περνάνε στα ψιλά.

Κι ο Έλληνας; Τσακώνεται με τον Έλληνα. Κακομοιριά χωρίς τέλος, να μη βλέπουμε ποτέ πού μας παίζουν, αλλά να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας για το θέατρο που μας στήνουν.

Καλοί για "τα ματια"🎄

Οσο πλησιαζουμε τα Χριστουγεννα, τοσο θα πληθαινουν οι πραξεις "αγαπης" και "καλοσυνης" που θα βλεπουμε γυρω μας...

Ζούμε βλεπεις σε μια εποχή που η καλοσύνη έγινε θέαμα. 

Μπορείς εύκολα να δείξεις πόσο "καλός" είσαι, χωρίς καν να το εννοείς. 

Οι πολιτικοί το κάνουν προεκλογικά, οι διάσημοι το κάνουν για τα φώτα, οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων για τα likes. Όλοι ξέρουν να φορούν τη μάσκα της καλοσύνης, κι όμως, η πραγματική της ουσία σπάνια φαίνεται.

Μετά από 53 χρόνια στην καμπουρα, ξέρω καλά πως η καλοσύνη δεν μετριέται με τα λόγια ούτε με τις εικόνες που προβάλλεις. 

Μετριέται στις μικρές, απλές στιγμές. 

Θες να γνωρίσεις έναν άνθρωπο πραγματικά; 

Δεν αρκεί να δεις πώς μιλάει για τις αξίες και τις αρχές του. Παρατήρησε πώς φέρεται στους γονείς του. Τους σέβεται; Τους νοιάζεται ή τους ξεχνάει όταν δεν τους χρειάζεται πια;

Δες πώς μιλάει σ' έναν ηλικιωμένο άγνωστο. Έχει υπομονή ή τον προσπερνά σαν να μην υπάρχει; 

Δες πώς φέρεται σ' έναν σερβιτόρο,σε μια καθαριστρια.. Έχει ευγένεια ή του μιλάει με ύφος αφεντικού;

Παρατήρησε πώς συμπεριφέρεται σ’ ένα παιδί. Το βλέπει ως πλάσμα που χρειάζεται αγάπη και καθοδήγηση ή το υποτιμά γιατί "είναι μικρό και δεν καταλαβαίνει"; 

Κοίτα πώς φέρεται στα ζώα. Τα σέβεται,τα φροντίζει,τα νοιαζεται? ή τα αντιμετωπίζει σαν αντικείμενα, άψυχα και ασήμαντα;

Εκεί, στις μικρές στιγμές, χωρίς θεατές, εκεί φαίνεται ο άνθρωπος. 

Όχι στις δημόσιες δηλώσεις, ούτε στις φιλανθρωπίες μπροστά στις κάμερες.

Η καλοσύνη είναι πράξη, όχι στάση. 

Και την πράξη την βλέπεις, δεν την ακούς. 

Αν μάθεις να παρατηρείς, θα ξεχωρίζεις εύκολα τους καλούς από εκείνους που απλώς "το παίζουν". 

Και όσο δύσκολο κι αν είναι, αυτή η διάκριση είναι ίσως το πιο πολύτιμο μάθημα που μπορείς να πάρεις.

Με λένε Μαρια

Με λένε Μαρία, είμαι 26 χρονών και ετοιμάζομαι για τον γάμο μου.

Η καρδιά μου γεμίζει από χαρά. Τα μάτια μου λάμπουν, και νιώθω ότι όλος ο κόσμος είναι δικός μου.

Ο Γιώργος, ο άντρας που αγάπησα από την πρώτη στιγμή, μου κρατάει το χέρι και υπόσχεται ότι θα είναι για πάντα εκεί.

Με λένε Μαρία, είμαι 28 χρονών και είμαι έγκυος.

Ο Γιώργος χαϊδεύει την κοιλιά μου και μιλάει στο μωρό μας.

«Είσαι ό,τι καλύτερο μου συνέβη», μου λέει, και εγώ τον πιστεύω.

Έχω πάρει βάρος, αλλά εκείνος επιμένει ότι είμαι η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου.

Με λένε Μαρία, είμαι 29 χρονών και κρατάω στην αγκαλιά μου την κόρη μας, την Ελένη.

Οι μέρες μου είναι γεμάτες κλάματα και άγρυπνες νύχτες, αλλά η ζωή μου είναι όμορφη.

Ο Γιώργος φαίνεται κουρασμένος. Λέει ότι η φασαρία τον τρελαίνει, αλλά θα συνηθίσει, λέω στον εαυτό μου.

Με λένε Μαρία, είμαι 30 χρονών και σήμερα είχα μια έντονη συζήτηση με τον Γιώργο.

Μου είπε πως φταίω που το σπίτι δεν είναι όπως παλιά.

«Μην κλαίς, είσαι υπερβολική», είπε, αφού πέταξε το ποτήρι που κρατούσε στον τοίχο.

Δεν ήθελε να με τρομάξει, μου το εξήγησε μετά. Είναι οι στιγμές, λέει.

Με λένε Μαρία, είμαι 31 χρονών και φοράω μακρυμάνικο, παρόλο που έχει ζέστη.

Οι φίλες μου λένε ότι δεν φαίνομαι καλά. Εγώ γελάω και λέω πως είναι η κούραση.

Ο Γιώργος δεν είναι κακός άνθρωπος, απλώς έχει τα νεύρα του. Έτσι κι αλλιώς, μετά ζητάει συγγνώμη.

Με λένε Μαρία, είμαι 33 χρονών και το κορμί μου πονάει.

«Μη λες ανοησίες», μου λέει ο Γιώργος όταν του ζητάω να μιλήσουμε.

Η κόρη μου κλείνει τα μάτια όταν υψώνει τη φωνή του. Δεν θέλω να βλέπει.

«Θα αλλάξει», ψιθυρίζω στον εαυτό μου.

Με λένε Μαρία, είμαι 34 χρονών, και απόψε δεν θα κοιμηθώ στο κρεβάτι μου.

Ο Γιώργος με έσπρωξε, και έπεσα στις σκάλες. Το χέρι μου είναι σπασμένο, αλλά δεν πειράζει.

«Είναι από την απροσεξία μου», είπα στον γιατρό, χαμογελώντας αμήχανα.

Με λένε Μαρία, είμαι 35 χρονών και τώρα είμαι σιωπή.

Η ζωή μου κόπηκε με ένα χτύπημα, γρήγορο και οριστικό.

Για μια στιγμή σκέφτηκα όλα αυτά που δεν έκανα, όλα αυτά που δεν είπα.

«Σε μένα συμβαίνει αυτό;», αναρωτήθηκα, και μετά ήρθε το σκοτάδι.

Το όνομά μου είναι Μαρία, και τώρα είμαι φως, αέρας και ελπίδα.

Για όλες τις γυναίκες που φοβούνται να μιλήσουν, που κρύβουν τις πληγές τους, που ζουν στη σκιά.

Όχι άλλο αίμα.

Υπαρχει πάτος?🤔

Οταν φτάνουμε στο σημείο να βλέπουμε Έλληνες ένστολους να στρέφονται εναντίον άλλων Ελλήνων ένστολων, τότε καταλαβαίνουμε πόσο βαθιά έχουμε βουλιάξει στην αδικία και την ηθική κατάρρευση. Όταν άνδρες που έχουν ορκιστεί να προστατεύουν τους πολίτες και τη δημόσια τάξη, όπως οι δυνάμεις των ΜΑΤ, χρησιμοποιούν τη βία εναντίον εκείνων που έχουν δώσει μάχες με τις φλόγες για να προστατέψουν τις ζωές και τις περιουσίες μας, τότε βρισκόμαστε επικίνδυνα κοντά στον πάτο.

Οι εποχικοί πυροσβέστες, αυτοί που όλο το καλοκαίρι έτρεχαν στις φλόγες, θυσιάζοντας τις οικογένειές τους, τις προσωπικές τους στιγμές, ακόμα και τη ζωή τους, δεν αξίζουν να αντιμετωπίζονται με γκλομπ και ωμή βία επειδή τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για τα αυτονόητα: την ασφάλεια της εργασίας τους και την αναγνώριση της τεράστιας προσφοράς τους. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, ήρεμα, αφού είχε λήξει η αντιπυρική περίοδος, χωρίς να θέσουν σε κίνδυνο την κοινωνία.

Και ποια ήταν η απάντηση της πολιτείας; Χτυπήματα, βία και συμπεριφορές που θυμίζουν καθεστώτα φόβου και καταστολής. Δεν ήταν απλώς μια επίδειξη δύναμης. Ήταν μια επίδειξη αδιαφορίας για τον άνθρωπο, μια επιβεβαίωση ότι σε αυτό το κράτος η προστασία παρέχεται μεροληπτικά, κι όταν κάποιος τολμά να ζητήσει δικαιοσύνη, τον αντιμετωπίζουν ως εχθρό.

Αυτό που είδαμε δεν ήταν απλά ένα ατυχές περιστατικό. Ήταν μια μαύρη στιγμή που αποδεικνύει την απουσία δικαιοσύνης και την κατρακύλα μας στην κοινωνική διάλυση. Όταν το κράτος και οι φορείς του επιτρέπουν τη βία, ακόμη και εναντίον των ίδιων των υπηρετών του, πόσο κοντά βρισκόμαστε πια στην απόλυτη απαξίωση των θεσμών; Μήπως τελικά φτάσαμε σε ένα σημείο όπου η βία και η αλαζονεία της εξουσίας εκτοπίζουν την ανθρώπινη αλληλεγγύη; Αν Έλληνας ένστολος χτυπάει Έλληνα ένστολο, τότε έχουμε ήδη πέσει πολύ χαμηλά. Και το ερώτημα είναι: ποιος θα μας σώσει τώρα από αυτό το τέλμα;

Halloween : Απο μενα ειναι "ΟΧΙ"

Έχουμε φτάσει στο σημείο να υιοθετούμε ό,τι πιο ανούσιο μας πλασάρει η εμπορευματοποιημένη κουλτούρα, κρύβοντας κάτω από τη μάσκα του «μοντέρνου» και του «προοδευτικού» το κενό και την επιπολαιότητα. Ένα παράδειγμα; Halloween. Αυτή η «γιορτή», που ξεχειλίζει από σκελετούς, δαίμονες και νεκροκεφαλές, εισβάλλει κάθε χρόνο στη ζωή μας και ειδικά στη ζωή των παιδιών, χωρίς κανένας να σκεφτεί τι πραγματικά έχει να τους προσφέρει.

Οι αξίες και οι παραδόσεις μας παραγκωνίζονται μπροστά σε αυτή την αμερικανιά. Για τα δικά μας Ψυχοσάββατα, για τις δικές μας γιορτές και τα σύμβολα που κρατούν αιώνες, ούτε λόγος. Ποιος εκπαιδευτικός, ποιο σχολείο, ποιο φροντιστήριο διοργανώνει θεματικά πάρτι για τους δικούς μας αγίους, για τους ήρωες της ιστορίας μας, για τις γιορτές που κρατούν αληθινά τον δεσμό μας με το παρελθόν;

Αντί να μάθουν τα παιδιά για τις εθνικές επετείους και τις αξίες που έχουμε κληρονομήσει, τα ωθούν σε πάρτι με δαίμονες και μάσκες φτηνής αισθητικής, που μόνο να ενισχύσουν το επιφανειακό και το κενό μπορούν. Πόσα καταστήματα εστίασης και πόσες διαφημίσεις μιλούν για τη «μαγική βραδιά» του Halloween! Αλλά ποιος θα τους πει τι πραγματικά τιμά αυτό το θέαμα και πού οδηγεί; Αντί να εμπλουτίζουμε τη ζωή των παιδιών με αληθινές αξίες, γεμίζουμε τις ζωές τους με θορύβους, εμμονές και ψευδαισθήσεις.

Και ας αναρωτηθούμε: Πόσο μας έχει βοηθήσει η τάση αυτή που ήρθε από το '60 και μετά, με την εμμονή σε οτιδήποτε αποκρουστικό και σκοτεινό; Πού μας οδήγησε; Σε μια κοινωνία που σαγηνεύεται από το έκφυλο και το διεστραμμένο, που γοητεύεται από την ψυχοπάθεια και τους κατά συρροήν δολοφόνους.

Ας σκεφτούμε καλά: τι θέλουμε να μεταφέρουμε στη νέα γενιά; Αληθινές αξίες ή το σκοτάδι που μας πλασάρουν;

Χαρτογιακαδες

Μας μεγάλωσαν με την ιδέα ότι η ζωή στην πόλη είναι η μόνη διέξοδος. Οι γονείς μας, κουρασμένοι από τον σκληρό μόχθο της αγροτικής ζωής, μας έδιωχναν σχεδόν: «Να πας στην πόλη, να βρεις μια δουλειά!». Ήταν για εκείνους μια λύση, μια διαφυγή από τη ζωή που ήξεραν, μια ζωή που τη θεωρούσαν καταραμένη από τον ιδρώτα και τον κάματο. Σήμερα, όμως, αναρωτιόμαστε: ήταν πράγματι λύση;

Ο άνθρωπος, αχόρταγος από τη φύση του, ποτέ δεν είναι ευχαριστημένος. «Αν είχα μια άλλη δουλειά...», «Αν ζούσα σε μια άλλη πόλη...», «Αν είχα έναν άλλον σύντροφο...». Όλα αυτά τα «αν», δεν είναι τίποτε άλλο παρά αποφυγές του να δουλέψουμε με τον εαυτό μας. Η πόλη, αντί να μας λυτρώσει, μας έσυρε σε μια ζωή όπου δύο άνθρωποι δουλεύουν αδιάκοπα, 8-10 ώρες ο καθένας, για να μαζεύουν χρήματα που δεν φτάνουν ποτέ. Πληρώνουμε για να αγοράζουμε τη ζωή που κάποτε είχαμε δωρεάν. Η ενέργεια που χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε σε αυτήν την αφύσικη πραγματικότητα, μας αφήνει άδεια χέρια στο τέλος της ημέρας.

Μήπως, λοιπόν, το λάθος δεν ήταν το «πρέπει να φύγουμε από τη φύση», αλλά το «πρέπει να γυρίσουμε πίσω»; Όπως ο άσωτος γιος, που όταν συνειδητοποίησε την πτώση του, γύρισε στον πατέρα του, έτσι κι εμείς πρέπει να αναλογιστούμε τι έχουμε χάσει. Η φύση μάς περιμένει. Εκεί που οι χαρτογιακάδες και τα ψεύτικα φώτα των γραφείων δεν έχουν καμία θέση. Η ζωή στην πόλη μας έχει φέρει πιο μακριά από τον πυρήνα της ύπαρξής μας. Ίσως, η λύση είναι να πετάξουμε τα τεχνητά δεσμά της ζωής στην πόλη και να ξαναβρούμε την αλήθεια στη φύση. Να ζήσουμε πιο απλά, με λιγότερα. Η δεύτερη ευκαιρία στη ζωή δεν θα έρθει. Ό,τι μένει, είναι τώρα.

Μ αίμα χτισμένο κάθε πέτρα κ καημός..

Στα παιδικά μου χρόνια, στη γειτονιά που μεγάλωσα, υπήρχαν πολλά τέτοια σπιτάκια, «του συνοικισμού» τα λέγαμε. 

Ήταν τα σπίτια των Μικρασιατών, αυτών που ήρθαν με πόνο και ξαναχτίσαν τη ζωή τους από την αρχή. 

Αυτά τα ταπεινά πέτρινα κτίρια, με τις μικρές αυλές και τις γέρικες αμυγδαλιές, ήταν γεμάτα μνήμες, φωνές παιδιών, μυρωδιές από το φαγητό της μάνας που μοσχομυριζε η γειτονιά, ακούσματα από παλιά ραδιόφωνα που έπαιζαν τις μουσικές του Καζαντζίδη. 

Κάθε πέτρα, κάθε γωνιά, έβγαζε τη ζεστασιά μιας άλλης εποχής, όπου η ζωή ήταν δύσκολη, αλλά αυθεντική, γεμάτη νόημα.

Θυμάμαι τις κουβέντες των μεγάλων, τις ιστορίες τους...

«Μ' αίμα χτισμένο, κάθε πέτρα και καημός, κάθε καρφί του πίκρα και λυγμός». 

Λόγια που τότε ίσως δεν καταλάβαινα πλήρως, αλλά ένιωθα. 

Σ' αυτά τα σπίτια, ζούσαν άνθρωποι με πληγές, αλλά και με δύναμη, που έφτιαξαν κάτι από το τίποτα, χτίζοντας τις οικογένειές τους με αγάπη και κόπο, με όνειρα για το αύριο, χωρίς να φοβούνται την απλότητα.

Σήμερα, αυτά τα σπίτια δεν υπάρχουν πια. 

Γκρεμίζονται για να δώσουν τη θέση τους σε επαύλεις με πισίνες και επίχρυσα πόμολα, για να υψωθούν ψηλές μάντρες που χωρίζουν τον άνθρωπο από τη γειτονιά του, από το παρελθόν του. 

Η κοινωνία έμαθε να εκτιμά το φανταχτερό, το ακριβό, το λαμπερό, και απορρίπτει το αυθεντικό, το λιτό, το αληθινά λαϊκό. 

Όπως στο θέατρο, όπως στη μουσική, έτσι και στη ζωή, αυτό το μικροαστικό γούστο επιβάλλεται, προσπαθώντας να μας κάνει να ξεχάσουμε τις ρίζες μας, να ξεχάσουμε τον εαυτό μας.

Γιατί ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να καταστήσεις ακίνδυνους τους φτωχούς είναι να τους εκπαιδεύσεις να θέλουν να μιμούνται τους πλούσιους. 

Και έτσι, συνεχίζουν να κυνηγούν ένα όνειρο που δεν είναι δικό τους, ενώ χάνουν τα αληθινά τους όνειρα, την ψυχή τους, τις αξίες που κάποτε είχαν κρατήσει όρθιες αυτές τις γειτονιές κ την κοινωνια..ισως..

Ο μπαμπουλας της ευτυχίας

Ζούμε σε μια εποχή όπου ο φόβος έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Από μικρή ηλικία, μας έχουν εκπαιδεύσει να φοβόμαστε, αποδεχόμενοι αυτή την κατάσταση σαν κάτι φυσιολογικό. Για παράδειγμα, πολλές φορές οι γονείς μας μας λένε να μην πλησιάζουμε τον άγνωστο στο δρόμο ή να μην τρέχουμε στο σκοτάδι, προκαλώντας μας άγχη που μπορεί να μας ακολουθούν για μια ζωή. Σαν παιδιά, έχουμε ακούσει ιστορίες για τον μπαμπούλα ή τον κακό λύκο, που είναι παραδείγματα του τρόμου που μας έχουν διαποτίσει.

Καθώς μεγαλώνουμε, αυτή η εκπαίδευση συνεχίζεται μέσω των ταινιών τρόμου που καταναλώνουμε, των βίαιων ειδήσεων που παρακολουθούμε και των ιστοριών που κυκλοφορούν γύρω μας. Όλες αυτές οι εικόνες γεμίζουν την ψυχή μας με φόβο και ανησυχία, κάνοντάς μας να νιώθουμε συνεχώς σε κίνδυνο. Ο εγκέφαλός μας εκπαιδεύεται να αναγνωρίζει τον τρόμο ως κανονικότητα, και σιγά-σιγά, χάνουμε την ικανότητά μας να απολαμβάνουμε τις όμορφες στιγμές της ζωής.

Σκεφτείτε, για παράδειγμα, πώς οι ειδήσεις μας βομβαρδίζουν με αναφορές για εγκλήματα, φυσικές καταστροφές ή πολιτική αναταραχή. Κάθε φορά που παρακολουθούμε αυτές τις εκπομπές, αντί να νιώθουμε ασφάλεια, δημιουργούμε ένα εσωτερικό κλίμα φόβου που μας απομακρύνει από την ευτυχία. Χάνουμε τη δυνατότητα να νιώθουμε ασφαλείς και ευτυχισμένοι, ενώ γινόμαστε ευάλωτοι και ανίκανοι να αντιδράσουμε στις προκλήσεις που μας παρουσιάζει η ζωή.

Ακόμα και σε πιο προσωπικές σχέσεις, ο φόβος μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο. Μπορεί να μας εμποδίσει να ανοίξουμε τις καρδιές μας στους άλλους, φοβούμενοι την απόρριψη ή την απώλεια. Έτσι, όταν επιλέγουμε να κρατήσουμε αποστάσεις ή να μην μοιραστούμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, χάνουμε την ευκαιρία για αυθεντική σύνδεση και αγάπη.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι, όσο ζούμε στον φόβο, τον ενισχύουμε. Δημιουργούμε αρνητική ενέργεια και προσελκύουμε κακά και αναποδιές στη ζωή μας. Ο φόβος τρέφει τους πονηρούς και τους επιτήδειους, που επωφελούνται από την αδυναμία μας, σαν παράδειγμα οι επιτήδειοι που εκμεταλλεύονται τις ανασφάλειές μας για να μας πείσουν να αγοράσουμε προϊόντα ή υπηρεσίες που δεν χρειαζόμαστε.

Αλλά πώς μπορούμε να αποβάλουμε τον φόβο και να ανακτήσουμε την ευτυχία μας; Το πρώτο βήμα είναι να θυμώσουμε με τον εαυτό μας για το πώς έχουμε επιτρέψει στον φόβο να μας ελέγχει. Όταν νιώθουμε φόβο, πρέπει να ρωτήσουμε τον εαυτό μας: "Τι ακριβώς φοβάμαι;" Συχνά, οι απαντήσεις θα μας εκπλήξουν, καθώς ο φόβος μας είναι αόριστος και υποκινούμενος από τις εμπειρίες και την κοινωνική πίεση.

Είναι καιρός να εστιάσουμε στην ελπίδα, στην αγάπη και στις θετικές εμπειρίες. Ας επιλέξουμε να μοιραζόμαστε θετικά μηνύματα και να προβάλλουμε τη χαρά, αντί να επιτρέπουμε στον φόβο να μας καταναλώνει. Ας αρχίσουμε να παρατηρούμε τις όμορφες στιγμές γύρω μας, όπως μια ηλιοφάνεια που μας γεμίζει ενέργεια ή μια γλυκιά κουβέντα από έναν φίλο που μας κάνει να χαμογελάσουμε.

Η ευτυχία είναι στο χέρι μας. Ας αγωνιστούμε για να την ανακτήσουμε, συνειδητοποιώντας ότι η πραγματική μας δύναμη έρχεται από την ελευθερία της ψυχής μας. Με το να αποδεχτούμε ότι ο φόβος είναι απλώς μια σκέψη και να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε την αντίληψή μας, μπορούμε να αρχίσουμε να ζούμε πραγματικά, να αγαπάμε, να ελπίζουμε και, πάνω απ' όλα, να είμαστε ευτυχισμένοι.

Η πιο γρηγορη ταχυτητα

Η ταχύτητα του φωτός είναι η γρηγορότερη που γνωρίζουμε, λένε. Ταξιδεύει με τέτοια ταχύτητα που μας φαίνεται ακατόρθωτο να τη φτάσουμε. Όμως υπάρχει κάτι που ξεπερνά ακόμα και αυτήν – η ταχύτητα της φαντασίας μας. Κλείνουμε τα μάτια και με μια σκέψη βρισκόμαστε όπου θέλουμε, σε όποιο μέρος του σύμπαντος, ακόμα και στο φεγγάρι. Ο νους μας μπορεί να μας ταξιδέψει πέρα από κάθε φυσικό περιορισμό.

Αλλά αν ψάχνουμε την απόλυτη ταχύτητα, την ταχύτητα που ξεπερνά το φως και τη φαντασία, τότε μιλάμε για την ταχύτητα της προστασίας του Θεού. Αυτή η προστασία δεν χρειάζεται να τη φανταστούμε για να δράσει. Είναι πάντα εκεί, αόρατη αλλά παρούσα. Δεν περιμένει να τη ζητήσουμε ούτε χρειάζεται να τη σκεφτούμε την κατάλληλη στιγμή. Είναι σαν μια αστραπή που προηγείται της καταιγίδας, επεμβαίνοντας κλάσματα δευτερολέπτου πριν συμβεί το ατύχημα. Τη στιγμή που όλα δείχνουν να οδηγούν σε κίνδυνο, ο Θεός παρεμβαίνει – και εκεί που τα πράγματα φαίνονταν αμετάκλητα, η έκβαση αλλάζει.

Αυτό είναι το μυστικό της θείας προστασίας: δεν τη βλέπουμε, δεν την αισθανόμαστε πάντοτε, αλλά εκείνη βρίσκεται σε κάθε γωνιά της ζωής μας, πιο γρήγορη και από τη σκέψη μας, πιο άμεση από το φως. Η ταχύτητά της υπερβαίνει τους νόμους της φύσης, γιατί προέρχεται από τον Θεό, τον Δημιουργό κάθε φυσικού κανόνα. Όταν την αποζητάμε με πίστη, είναι εκεί – ανεξάρτητα από το αν εμείς την αξίζουμε ή όχι.

Κάθε μέρα, σε κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή της ζωής μας, μπορούμε να ζητάμε την προστασία του Θεού. Είναι μια ασπίδα που δεν φθείρεται, δεν κουράζεται και δεν περιορίζεται από τον χρόνο ή τον χώρο. Και το πιο σπουδαίο; Η προστασία Του δεν είναι ένα προνόμιο για λίγους. Προσφέρεται σε όποιον τη ζητά με πίστη, σε όποιον στρέφεται προς Εκείνον με ειλικρίνεια και ταπείνωση.

Στην καθημερινότητα μας, όταν οι ταχύτητες της ζωής γίνονται καταιγιστικές και οι κίνδυνοι πληθαίνουν, είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως υπάρχει μια δύναμη που δρα πιο γρήγορα από οτιδήποτε άλλο. Μια δύναμη που αλλάζει το αποτέλεσμα πριν καν προλάβει να συμβεί το αναπόφευκτο. Και αυτή είναι η ταχύτητα της αγάπης και της προστασίας του Θεού.

Ας μην ξεχνάμε να την ζητάμε, να την επικαλούμαστε με εμπιστοσύνη, γιατί είναι πάντα εκεί, έτοιμη να μας φυλάξει.

Εγω είμαι μια χαρά, οι αλλοι φταίνε😊

Πόσες φορές δεν έχουμε νιώσει το δίκιο να μας πνίγει; 

Να νιώθουμε πως εμείς φερόμαστε σωστά σε όλους, ενώ οι άλλοι δεν μας αντιμετωπίζουν με την ίδια καλοσύνη ή ευγένεια. 

Είναι εύκολο να μπούμε στη σκέψη πως οι άλλοι είναι αυτοί που έχουν το πρόβλημα, πως εμείς είμαστε οι “καλοί” και “σωστοί”, και πως εκείνοι μας φέρονται άδικα. 

Όμως, αυτή η αίσθηση ότι συνεχώς εμείς είμαστε "μια χαρά" και οι άλλοι "προβληματικοί", είναι στην ουσία μια παγίδα εγωισμού.

Ο εγωισμός έχει τη δύναμη να μας θολώνει την κρίση. 

Όταν επικεντρωνόμαστε μόνο στο πώς μας φέρονται οι άλλοι, στο πώς μας αδικούν, τότε χάνουμε την ευκαιρία να κοιτάξουμε μέσα μας. 

Δεν είναι δυνατόν να φταίνε όλοι οι άλλοι και εμείς να είμαστε αλάνθαστοι. 

Όσο και αν θέλουμε να πιστεύουμε πως τα πράγματα είναι απλά και πως οι άλλοι είναι οι “κακοί”, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη. 

Οι σχέσεις είναι μια συνεχής αλληλεπίδραση, και πολλές φορές ο τρόπος που εμείς αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, επηρεάζει και τον τρόπο που μας φέρονται οι άλλοι.

Είναι φυσικό να νιώθουμε αδικημένοι κάποιες φορές, όμως είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε ότι δεν είμαστε πάντα αλάνθαστοι. 

Πολλές φορές, ασυναίσθητα, κάνουμε κι εμείς λάθη, λέμε ή κάνουμε πράγματα που πληγώνουν τους άλλους, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. 

Και όταν επικεντρωνόμαστε μόνο στο πώς μας φέρονται οι άλλοι, χάνουμε τη δυνατότητα να βελτιώσουμε τον εαυτό μας.

Οι πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας διδάσκουν κάτι πολύ σημαντικό: τη σπουδαιότητα της προσωπικής ευθύνης. 

Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε ότι το να νιώθεις πως "εγώ φταίω" είναι ένα μεγάλο πνευματικό βήμα. 

Όχι επειδή πρέπει να φορτωθούμε την ενοχή για τα πάντα, αλλά επειδή μας βοηθά να βλέπουμε τη ζωή με ταπεινότητα. 

Όταν αναγνωρίζουμε τα δικά μας λάθη και αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τις πράξεις μας, ανοίγουμε τον δρόμο για αληθινή μεταμόρφωση. 

Αυτό μας οδηγεί σε μια βαθύτερη κατανόηση του εαυτού μας και μας δίνει την ικανότητα να αγαπάμε και να συγχωρούμε, τόσο τους άλλους όσο και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Δεν πρόκειται, λοιπόν, για το να μας επιβάλει κάποιος την ενοχή, αλλά για την πνευματική ωριμότητα που προκύπτει όταν αναγνωρίζουμε την ανάγκη για αλλαγή μέσα μας. 

Έτσι, μαθαίνουμε να βλέπουμε τις δυσκολίες, όχι ως αδικία, αλλά ως ευκαιρίες για πνευματική πρόοδο και κατανόηση.

Κακοποίηση vs κακοποίηση

Μιλάμε για κακοποίηση... και η αλήθεια είναι πως έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις. Μέσα στα σπίτια γίνεται πόλεμος. Άντρες που μεγάλωσαν με το πρότυπο του "πολύ βαρύ" άντρα, που δεν μπορούν να ανεχτούν τη γυναίκα να εργάζεται, να κερδίζει τα δικά της χρήματα, να είναι ανεξάρτητη. Και μπροστά σ' αυτή την επανάσταση που συμβαίνει, αντί να την αγκαλιάσουν, αντιδρούν με βία — λεκτική και πολλές φορές σωματική.

Από την άλλη, γυναίκες που μεγάλωσαν καταπιεσμένες στον ρόλο της υποταγμένης, δυσκολεύονται να διαχειριστούν την αλλαγή. Ο ρόλος τους στην οικογένεια έχει μετατραπεί σε εκείνον του ισότιμου μέλους, όμως, αντί να το αναγνωρίσουν, πολλές φορές υποτιμούν τους άντρες τους. Κατηγορίες πέφτουν βροχή: "Δεν κάνεις τίποτα σωστό", "Δεν ξέρεις να αγαπάς", "Δεν ξέρεις να διαχειρίζεσαι τα οικονομικά". Προσβολές μπροστά στα παιδιά, λέξεις που πληγώνουν, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι και οι δύο —άντρες και γυναίκες— έχουν τις ίδιες ανάγκες. Όλοι μας, στην τελική, είμαστε άνθρωποι. Όλοι χρειαζόμαστε αγάπη, φροντίδα, υποστήριξη και σεβασμό.

Κι όμως, αντί να δίνουμε αυτά τα βασικά, βγάζουμε το ξίφος ο ένας στον άλλον. Πληγώνουμε, σκοτώνουμε με τα λόγια, τις πράξεις, την αδιαφορία. Ξεχνάμε πως τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας, κάποτε τον αγαπήσαμε. Κάποτε τον επιλέξαμε. Δεν είναι καλύτερα, λοιπόν, αντί να μαχόμαστε αδιάκοπα, να απλώσουμε την καρδιά μας; Να ακουμπήσουμε ο ένας τον άλλον με αγάπη, με κατανόηση; Στην τελική, το μόνο που πραγματικά ζητάμε όλοι είναι να νιώθουμε ότι μας αγαπούν και μας σέβονται.

Ερωτας και αγαπη

Έχουμε μεγαλώσει με την ιδέα ότι ο έρωτας και η αγάπη είναι δύο στάδια μιας σχέσης: πρώτα έρχεται ο έρωτας, με τα πάθη, τις αγκαλιές, τα φιλιά, το πάθος για να είσαι με τον άλλον. Μετά, αφού περάσει η έξαψη, λένε ότι έρχεται η αγάπη, αυτό το "πιο ώριμο" συναίσθημα που μας κρατάει μαζί για πάντα. Ωραίο σενάριο, σωστά; Τι γίνεται όμως αν όλο αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα φαντασμαγορικό κόλπο του μάρκετινγκ; Μήπως τελικά μας πούλησαν την αγάπη ως "υποκατάστατο" όταν ο έρωτας ξεθωριάζει;

Σκέψου το. Πόσες φορές έχουμε δει σχέσεις που δεν υπάρχει πια κανένας ενθουσιασμός, καμία σπίθα; Αγκαλιές και φιλιά; Ξέχνα το! Σεξ; Κάπου, κάποτε, αν και εφόσον. Βγαίνουν μαζί να διασκεδάσουν; Ούτε καν. Αυτό που έχει μείνει είναι τσακωμοί, παρατηρήσεις και γκρίνια. Και τότε, έρχεται η μαγική λέξη: "Αγάπη"! "Αγάπη είναι", σου λένε, "αυτό σας κρατάει". Α, καλά, εντάξει. Σου βάζουν αυτή τη ταμπέλα για να καλύψουν το κενό του έρωτα και να σου πουν: "Μη στεναχωριέσαι, δεν είναι ότι χάθηκε το πάθος, απλά τώρα αγαπιέστε!". Μάρκετινγκ, κυρίες και κύριοι!

Γιατί να το κρύψουμε; Μας βάζουν το παλιό καλό σύνθημα "Αγάπη = Για πάντα", και έτσι πιστεύουμε ότι αυτό που ζούμε είναι το φυσιολογικό. Λες και είναι λογικό να βγαίνει όλο το πάθος από τη σχέση, να χανόμαστε σε υποχρεώσεις και αδιάφορες μέρες, και να λέμε ότι αυτό είναι το "ευτυχισμένο τέλος". Μας έπεισαν ότι έτσι είναι η ζωή, ότι ο έρωτας δεν μπορεί να κρατήσει και ότι αυτό που έρχεται στη θέση του είναι η "αληθινή αγάπη".

Μα ας είμαστε ειλικρινείς: αν δεν υπάρχει έρωτας, ποια αγάπη μιλάμε ότι θα κρατήσει μέχρι τα γεράματα; Η αγάπη, λένε, είναι μια ήρεμη δύναμη. Οκ, το καταλαβαίνουμε. Αλλά χωρίς έρωτα, χωρίς πάθος, χωρίς την ανάγκη να είσαι με τον άλλον πραγματικά, τι απομένει; Ίσως απλά συμβιβαζόμαστε με κάτι που δεν μας γεμίζει, βαφτίζοντας το με το πιο γλυκό και trendy όνομα που υπάρχει: "Αγάπη".

Ίσως λοιπόν πρέπει να το ξανασκεφτούμε. Ίσως δεν πρέπει να αφήνουμε τις λέξεις να μας καθησυχάζουν. Αν ο έρωτας εξαφανίζεται, μήπως είναι καιρός να ψάξουμε γιατί, αντί να προσπαθούμε να βαφτίσουμε την απουσία του με κάτι άλλο;