Το κυνήγι της τελειότητας

Η τελειομανία είναι ένα από τα μεγαλύτερα βάρη που κουβαλάμε στη ζωή μας. Πολλές φορές πιστεύουμε ότι η ευτυχία κρύβεται στην τελειότητα: στην τέλεια δουλειά, στην ιδανική σχέση, στο να έχουμε τα πάντα στη ζωή μας όπως τα φανταζόμαστε. Κυνηγάμε να διορθώσουμε κάθε ατέλεια, κάθε μικρό λάθος, με την ελπίδα ότι έτσι θα φτάσουμε στην απόλυτη ικανοποίηση. Όμως, σε αυτή την ατέρμονη προσπάθεια, συχνά χάνουμε την ουσία της ζωής και τον χρόνο που μας δίνεται. Διότι η πραγματικότητα είναι απλή: δεν υπάρχει τέλεια ζωή.

Δεν υπάρχει η τέλεια δουλειά, η τέλεια σχέση, το τέλειο σπίτι. Και όσο πιο πολύ παλεύουμε να φτάσουμε σε αυτό το ανύπαρκτο ιδανικό, τόσο περισσότερο χάνουμε την παρούσα στιγμή, το πραγματικό «εδώ και τώρα». Αντί να αγκαλιάσουμε τις ατέλειες, εμείς τις πολεμάμε, πιστεύοντας ότι αν καταφέρουμε να διορθώσουμε τα πάντα, τότε θα είμαστε ευτυχισμένοι.

Το ίδιο ισχύει και με τις προσωπικές μας αδυναμίες. Κάποιες φορές έχουμε πάθη, συνήθειες ή συμπεριφορές που ξέρουμε ότι μας κάνουν κακό. Θέλουμε να τις ξεπεράσουμε, αλλά όσο περισσότερο προσπαθούμε, τόσο πιο πολύ μας ελέγχουν. Το να αφήνουμε τη ζωή μας να κυλά μέσα σε αυτή την εμμονή, μόνο και μόνο γιατί δεν μπορούμε να φτάσουμε την τελειότητα, είναι σαν να χάνουμε τη ζωή μας για κάτι που δεν υπάρχει.

Ίσως το κλειδί να βρίσκεται στο να σταματήσουμε να εστιάζουμε σε αυτά που δεν μπορούμε να κάνουμε. Αντί γι' αυτό, μπορούμε να επικεντρωθούμε στα όσα μπορούμε να επιτύχουμε. Αν το σκεφτούμε προσεκτικά, υπάρχουν πολλά περισσότερα πράγματα που είναι στο χέρι μας από όσα δεν είναι. Η τελειότητα δεν είναι ο μόνος δρόμος προς την ευτυχία. Η αποδοχή της πραγματικότητας είναι το πρώτο βήμα προς την ειρήνη με τον εαυτό μας.

Και αυτό που δεν μπορούμε να καταφέρουμε μόνοι μας, μπορούμε να το εμπιστευτούμε σε κάτι ανώτερο. Μπορούμε να προσευχόμαστε, μπορούμε να βοηθάμε τους γύρω μας, να προσφέρουμε αγάπη, να κάνουμε το καλό. Αυτά είναι στα χέρια μας. Τα υπόλοιπα, τα μεγαλύτερα, τα δυσκολότερα, μπορούμε να τα αφήσουμε στη φροντίδα του Θεού. Εκείνος μπορεί να κάνει όσα εμείς δεν μπορούμε. Όσο εμείς κάνουμε το μέρος μας, Εκείνος θα αναλάβει ό,τι ξεπερνά τις δυνάμεις μας.

Η ζωή δεν είναι αγώνας για την τελειότητα, είναι ένα ταξίδι με τα πάνω και τα κάτω του. Και το να αποδεχτούμε ότι δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε όλα, ίσως είναι η μεγαλύτερη ανακούφιση που μπορούμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας.

Βαφτισαμε τον πόνο διασκέδαση

Η κραιπάλη δεν είναι επιλογή, είναι μια αντίδραση στο τραύμα. Είναι εύκολο να παρασυρθείς από την ιδέα ότι η ζωή βρίσκεται στα ατέλειωτα ξενύχτια, στα ποτά, στις στιγμές διασκέδασης χωρίς όρια. Το βλέπουμε να συμβαίνει ξανά και ξανά γύρω μας. Άνθρωποι που κάποτε ζούσαν μια ζωή γεμάτη γαλήνη, μέσα σε ένα σταθερό οικογενειακό κλίμα, ξαφνικά αρχίζουν να αλλάζουν συμπεριφορές. Ξεκινάνε να βγαίνουν συνεχώς, να ξενυχτάνε, να πίνουν και να ονομάζουν αυτή τη νέα τους ζωή "κοινωνική". Άλλοι μπλέκουν σε παρέες που έχουν τέτοιο τρόπο ζωής και χωρίς καν να το καταλάβουν, γίνονται κομμάτι αυτού του κύκλου.

Πολλές φορές, οι άνθρωποι αυτοί δεν ξεκινάνε με την πρόθεση να καταστρέψουν τις ζωές τους. Ήταν εκείνοι που κάποτε ήταν παρόντες για τις οικογένειές τους, έδιναν προτεραιότητα στην αγάπη και τη φροντίδα, και ζούσαν με σταθερότητα. Όμως, είτε λόγω πίεσης, είτε από κάποια εσωτερική ανάγκη να ξεφύγουν από κάτι που τους πονάει, αρχίζουν να βλέπουν τη διασκέδαση ως απόδραση. Ξαφνικά, οι νύχτες γίνονται πιο μακριές, οι συναντήσεις με φίλους πιο αλκοολούχες, και το συναίσθημα της ευθύνης εξασθενεί.

Στην αρχή, μπορεί να φαίνεται αθώο. Μια μικρή αλλαγή, λίγη περισσότερη "ελευθερία" από τη ρουτίνα. Μα σύντομα, οι οικογενειακές στιγμές αρχίζουν να παραμελούνται, οι σχέσεις χαλαρώνουν, και ο κόσμος γύρω τους αρχίζει να αλλάζει. Ο σύζυγος που πάντα γυρνούσε σπίτι έγκαιρα, τώρα δεν βρίσκεται εκεί για το βραδινό με την οικογένεια. Η μητέρα που ήταν πάντα κοντά στα παιδιά της, τώρα απομακρύνεται και χάνει τη σύνδεση με την καθημερινότητα. Όλα αυτά θυσιάζονται στο βωμό μιας ψεύτικης διασκέδασης, που τελικά καταλήγει να προκαλεί περισσότερο πόνο απ' όσο λύνει.

Όμως, η ζωή δεν βρίσκεται σε αυτά τα ατελείωτα ξενύχτια και στις υπερβολές. Το να πίνεις, να ξενυχτάς και να ξεχνάς τον εαυτό σου, δεν είναι το νόημα της ζωής – είναι μια φευγαλέα φυγή από όσα πραγματικά σε πονάνε. Η πραγματική ζωή είναι αυτή που χτίζεις καθημερινά, με τις σχέσεις σου, με την αγάπη και τη φροντίδα που δίνεις και λαμβάνεις. Είναι εκεί που υπάρχει σταθερότητα, σεβασμός και αφοσίωση. 

Και όταν κάποιος παρασύρεται στη λαγνεία της κραιπάλης, δεν καταλαβαίνει ότι πίσω του αφήνει ανθρώπους πληγωμένους. Οικογένειες διαλύονται, σχέσεις που ήταν κάποτε δυνατές τώρα καταρρέουν. Οι επιλογές που κάποτε φαίνονταν αθώες, μετατρέπονται σε εφιάλτες για αυτούς που παραμένουν πίσω, παρακολουθώντας την πτώση. Πίσω από κάθε βράδυ "διασκέδασης" που παρατείνεται, υπάρχει η σιωπή ενός σπιτιού που αδειάζει.

Η πραγματική ζωή δεν κρύβεται σε πρόσκαιρες απολαύσεις και φυγές. Είναι στην ικανότητα να κοιτάς κατάματα τα τραύματά σου, να τα αποδέχεσαι, να τα γιατρεύεις και να συνεχίζεις. Η κοινωνική ζωή, η φιλία, η αγάπη, δεν έχουν να κάνουν με την υπερβολή, αλλά με τη βαθιά σύνδεση που δημιουργείς με τον κόσμο γύρω σου, χωρίς να χρειάζεται να δραπετεύσεις. Ζωή σημαίνει να αναγνωρίζεις τη σημασία των σχέσεων και να παλεύεις γι' αυτές, αντί να τις αφήνεις να καταρρεύσουν πίσω από τη μάσκα της "διασκέδασης".

Αυτο-like

Ρε φίλε, τι φάση με αυτούς που ανεβάζουν κάτι στα social και την ίδια στιγμή πατάνε και το πρώτο like; Δηλαδή, τόσο πολύ γουστάρουν τον εαυτό τους; Δεν τους φτάνει που δημοσίευσαν το αριστούργημα τους, πρέπει και να τους κάνουν ‘like’ οι ίδιοι για να βγει πιο viral; Είμαι σίγουρος πως αν μπορούσαν θα έκαναν και comment του τύπου: 'Τέλειο, συμφωνώ με μένα, είμαι θεός'. 

Κι άντε να το κάνεις κατά λάθος, το πρώτο like στην ανάρτησή σου – όλοι έχουμε υπάρξει εκεί. Αλλά να το κάνεις συστηματικά; Ε, χαλάρωσε λίγο! Μοιάζει σαν να λες: ‘Κοιτάχτε με όλοι, είμαι τέλειος!’ Σαν να ανεβάζεις φωτογραφία και να βγάζεις τον καθρέφτη από την τσέπη για να θαυμάσεις τη φάτσα σου.

Μην παρεξηγηθούμε, το self-love είναι καλό, αλλά το να πατάς like στη φάτσα σου δεν είναι αγάπη προς τον εαυτό, είναι μια κατηγορία από μόνο του!

Κι εμεις ξέρουμε απο μπαλίτσα

Σε κάθε ποδοσφαιρική ομάδα, το πιο κρίσιμο στοιχείο για την επιτυχία δεν είναι μόνο οι παίκτες, οι προπονητές ή οι διοικήσεις, αλλά η ενότητα των φιλάθλων της. 

Οι διαφωνίες, οι απόψεις και οι κριτικές είναι αναπόφευκτες – άλλωστε όλοι βλέπουμε το παιχνίδι από διαφορετικές γωνίες και όλοι μας έχουμε προσωπικές προσδοκίες. 

Όμως αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι η ομάδα είναι πάνω από πρόσωπα. 

Οι προπονητές, οι παίκτες, οι διοικήσεις έρχονται και φεύγουν, και μαζί τους οι επιτυχίες ή οι αποτυχίες τους. 

Αυτό που παραμένει είναι η ομάδα, η ιστορία της και η αγάπη που έχουμε γι' αυτήν.

Το να κλείνουμε τα μάτια στα λάθη ή να αποφεύγουμε την κριτική δεν προσφέρει καμία ουσιαστική βοήθεια. 

Η στήριξη δεν σημαίνει να αγνοούμε τα κακώς κείμενα, ούτε να σιωπούμε όταν βλέπουμε λάθη. 

Σημαίνει να μιλάμε με ειλικρίνεια και να επισημαίνουμε τα λάθη για να γίνει η ομάδα καλύτερη. Το σημαντικό, όμως, είναι να μη διχαζόμαστε. 

Η υπερβολική κριτική ή η άκριτη αποθέωση δεν εξυπηρετούν κανένα σκοπό. 

Η ομάδα είναι ένας ζωντανός οργανισμός που χρειάζεται ισορροπία, πίστη στις σωστές κινήσεις και απαιτήσεις για βελτίωση, όταν χρειάζεται.

Σε μια εποχή όπου η αθλητική επιτυχία μπορεί να είναι εύθραυστη, οφείλουμε όλοι να καταλάβουμε ότι η δύναμη της ομάδας πηγάζει από την ενότητα των φιλάθλων της. 

Δεν πρέπει να επιτρέπουμε σε προσωρινές αποτυχίες ή επιτυχίες να μας απομακρύνουν από αυτό που πραγματικά έχει σημασία. 

Η ομάδα είναι η κοινή μας κληρονομιά, και γι' αυτήν αξίζει να παλεύουμε. Με ειλικρίνεια, αφοσίωση και κριτική σκέψη μπορούμε να τη βοηθήσουμε να γίνει ακόμα καλύτερη.

Ας ηξερα...

Πολλές φορές,απορω και γω ο ιδιος με μενα...τι παω και κανω στην εκκλησια....

Μπαίνω στην εκκλησία,μετάνοιες,προσευχες, κερακια,νιώθω την πίστη μου εντονη και πιστεύω ότι είμαι σωστός. 

Κι όμως, μόλις βγω έξω, μπορεί να με πάρουν τηλέφωνο, ενας ανθρωπος που αγαπω, οχι κανενας ασχετος, να μου πουν κάτι που εκείνη τη στιγμή δεν το θεωρώ σημαντικό, και αντί να μιλήσω με κατανόηση και αγάπη, μιλάω άσχημα, με τρόπο που δεν αξίζει σε κανεναν. 

Όλη αυτή η ψευδαίσθηση του 'καλού χριστιανού' καταρρέει, γιατί στην πράξη δεν δείχνω την πραγματική αγάπη που προσπαθώ να καλλιεργήσω. Τόσες φορές προσκυνώ,διαβαζω, αλλά ξεχνάω ότι ο Χριστός δεν κρύβεται μόνο στις εικόνες και στους ψαλμούς. Είναι στη συμπεριφορά μας, ειδικά απέναντι στους ανθρώπους που αγαπάμε...τι στα κομματια, διαβαζω και ξαναδιαβαζω την Αγια Γραφη, πουθενα δεν ειδα τη λεξη "αγαπη"?....απορω...

Παρεξηγιάρηδες..

Εγω ξερω,πως ανθρωπο που παρεξηγείται συνέχεια,πρεπει να τον αφηνεις στην ησυχία του. 

Δε χρειαζεται να προσπαθείς να τον καλοπιάσεις κάθε φορά που κατεβάζει μούτρα, εξαφανίζεται ή πεισμώνει. 

Το μόνο που καταφέρνεις έτσι είναι να του θρέφεις τον εγωισμό, ενώ συνεχίζει να κάνει τα ίδια. 

Μη σε ξεγελαει πως δηθεν ψαχνει λυσεις...

 Θέλει απλώς να νιώσει πως βγήκε από πάνω, να θεραπεύσει τον πληγωμένο του εγωισμό. 

Όμως, δεν σταματά εκεί. 

Σε κατηγορεί κιόλας για την υπερβολική αντίδρασή σου στην άσχημη συμπεριφορά του. 

Δηλαδή, όχι μόνο σε πληγώνει με κατι που κανει και δεν το αναγνωρίζει, αλλά σε κάνει να πιστεύεις ότι εσύ φταις και γι' αυτό. 

Και ποτέ δεν σκέφτεται μήπως και η δική του συμπεριφορά πειράζει εσένα, σαν να μην έχει σημασία πώς αισθάνεσαι εσύ.

Γιατί, αλήθεια, πώς περιμένει να του προσφέρεις ασφάλεια και ηρεμία, όταν εκείνος δεν κάνει καμία προσπάθεια να σε καταλάβει ή να σε σεβαστεί; 

Πως μπορει να ζηταει οταν κατι σε πειραζει, απλα να το αναφερεις, χωρις ομως να ειναι διατεθειμενος να το αναγνωρισει και να πει απλα "οκ, το καταλαβα, για μενα δεν ειναι σημαντικο, αλλα εαν για σενα ειναι, το σεβομαι"...???

Είναι εύκολο να απαιτείς κατανόηση και συγγνώμη, αλλά δύσκολο να προσφέρεις τα ίδια όταν οφείλεις. 

Αν καποιος δεν μπορεί να δει και τα δικά του λάθη, τότε παίζει με τη δική σου ψυχή μόνο για να καλύψει τις δικές του ανασφάλειες. 

Άφησέ τον λοιπόν να το σκεφτεί μόνος του. 

Αν όντως θέλει να λυθεί κάτι,θα το καταλαβεις απο τον τροπο που θα χειριστει την αποσταση...αν την αποσταση την κανει ευκαιρια για ολα αυτα που στερηθηκε, εχει ηδη απαντησει...

Ομως θα πρέπει και εκείνος να καταλάβει πως έχει ευθύνη. 

Αν όχι, τότε θα φανεί τι πραγματικά τον νοιάζει. 

Ζήτησε μια ειλικρινή συγγνώμη αν έχεις κάνει κάτι,που θα χεις κανει κι εσυ σιγουρα, αλλά μην υποκύψεις σε χειρισμούς και εγωιστικά παιχνίδια.

Οι σχέσεις χτίζονται με αμοιβαίο σεβασμό, αμοιβαιο, αμοιβαια κατανόηση και τη διάθεση να νιώθουν και οι δύο ασφαλείς. Ουτε με παιχνίδια δύναμης σαφεστατα, ουτε όμως και με μούτρα και κατηγορίες. 

Για να είναι υγιείς οι σχέσεις, χρειάζονται και οι δύο να αναγνωρίσουν τα λάθη τους και να προσφέρουν την ίδια ασφάλεια που ζητούν.

Τύχη μες την ατυχία

Είναι εκείνες οι γυναίκες που, κάποτε, αποφάσισαν να ζήσουν τη ζωή τους με έναν τρόπο που τους υπαγόρευσε ο περίγυρός τους. Είχαν εμπιστευτεί ότι οι υποσχέσεις για "καλύτερα πράγματα" ήταν αληθινές και ότι η αγάπη που έλαβαν ήταν δεδομένη. Ετσι, πέρασαν από σχέσεις σε σχέσεις, αναζητώντας το "τέλειο", κλείνοντας τις πόρτες πίσω τους για κάθε καινούργιο σεντόνι.

Σήμερα, οι ίδιες γυναίκες καταλαβαίνουν με πικρό τρόπο ότι η αναζήτηση τους ήταν λάθος. Το χαμόγελό τους, που κάποτε ήταν η αντανάκλαση της ελπίδας, έχει αντικατασταθεί από μια θλίψη που δεν μπορεί να κρυφτεί. Η εικόνα του ιδανικού κόσμου που είχαν ονειρευτεί φαίνεται να έχει καταρρεύσει.

Ωστόσο, παρά την απογοήτευση, η αληθινή τους δύναμη έρχεται από τη γνώση ότι η αγάπη που ένιωσαν ποτέ δεν μπορεί να σβήσει. Ακόμη κι αν οι πόρτες που άφησαν πίσω τους έχουν κλείσει, και αν το χαμόγελό τους έχει χαθεί, μπορούν να κρατήσουν την ευγνωμοσύνη τους για τις αληθινές στιγμές που έζησαν. Αυτή η αγάπη δεν τελειώνει με αυτή τη ζωή ούτε με την επόμενη. Είναι η κληρονομιά που τους θυμίζει ότι, ακόμη και μέσα από την απογοήτευση, η αυθεντική αγάπη παραμένει αιώνια.

Ανείπωτα

Μερικές φορές αναρωτιέμαι ποιο θα είναι το μαρτύριο που θα με ακολουθεί. 

Θα είναι ότι ποτέ δεν κατάλαβες πόσο βαθιά σ' αγάπησα, ότι δεν είδες ποτέ το δώρο που σου έδινα καθημερινά. 

Το θαύμα που έψαχνες, την απάντηση στις αγωνίες σου για κάτι όμορφο στη ζωή σου, βρισκόταν μπροστά σου, αλλά δεν το αναγνώρισες.

Η πραγματική κόλαση δεν είναι απλώς μια ποινή, αλλά μια αυτοεπιβαλλόμενη εξορία, όπως είχε πει ο Γιανναράς. 

Στην καθημερινότητά μας, συχνά καταστρέφουμε τα δώρα που μας δίνονται, χωρίς να το συνειδητοποιούμε.

Είναι αλήθεια ότι κι εσύ ήσουν ένα δώρο για μένα. 

Σε έβλεπα ως μια πολύτιμη παρουσία στη ζωή μου, ως ένα φωτεινό σημάδι στον δρόμο μου. 

Η σύνδεσή μας ήταν κάτι μοναδικό, ένα χέρι που κρατούσαμε σφιχτά και πορευόμασταν μαζί.

Ωστόσο, μέσα μας υπάρχει μια αρχαία πτώση, ένας χαμένος παράδεισος που λαχταρούμε, σαν μια απώλεια που μας στοιχειώνει από την αρχή της ύπαρξής μας. 

Κάναμε λάθη και χάσαμε τον παράδεισο που επιθυμούσαμε. 

Η επιθυμία μας ράγισε, η κρίση μας τραυματίστηκε, και η ματιά μας θόλωσε.

Μερικές φορές μοιάζει σαν να είμαστε τυφλοί, και κάθε φορά που συναντάμε την ομορφιά, τη χαλάμε. 

Όταν κάποιος μας προσφέρει καλοσύνη, την απορρίπτουμε, και όταν ακούσουμε λόγια αγάπης, τρέχουμε μακριά και τραυματιζόμαστε.

Εύχομαι κάποια μέρα να μπορέσω να αναγνωρίσω και να εκτιμήσω όλα όσα κέρδισα και όσα έχασα στη ζωή μου. 

Ακόμα και την κόλαση που βίωσα, καθώς αυτή η εμπειρία με δίδαξε την πραγματική αξία του παραδείσου. 

Ο αγώνας που έδωσα, η αδιάκοπη προσπάθεια να σώσω ό,τι μπορούσα, αποτέλεσε μέρος ενός βαθύτερου ταξιδιού. 

Αν και δεν καταφέραμε να βγούμε από τον βούρκο που μας περιέβαλλε, μέσα από αυτόν ανακάλυψα την αληθινή αξία του φωτός και της αγάπης, και για αυτό, είμαι ευγνώμον.

Τι, οχι?

Φαίνεται πως στα πολιτικά debates, δεν αρκεί μόνο να είσαι καλά προετοιμασμένος – πρέπει να έχεις και το κατάλληλο αξεσουάρ. Η Καμάλα Χάρις, στο debate της με τον Τραμπ, έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή στα σκουλαρίκια... που όμως έφερε μαζί της και πολλές απορίες. Γιατί όπως αποδείχθηκε, τα ίδια σκουλαρίκια τα πουλάει ως ακουστικά γνωστή εταιρεία στις ΗΠΑ! 

Και εδώ προκύπτει το ερώτημα: ήταν πράγματι κοσμήματα ή μήπως κάποιο «μυστικό όπλο» στο debate;

Αν λοιπόν η Χάρις φορούσε ακουστικά που μοιάζουν με κοσμήματα, ίσως το debate δεν ήταν και τόσο "ζωντανό". Μήπως είχε ένα ολόκληρο επιτελείο που της ψιθύριζε τι να λέει, φτιάχνοντας έτσι ένα «συνεργατικό» debate; Σε μια διαδικασία όπου περιμένουμε ζωντανή αντιπαράθεση και άμεσες απαντήσεις, η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να παίρνει εξωτερική βοήθεια, κάνει τα πράγματα λιγάκι… ύποπτα.

Τι, οχι?

Ο άντρας ο σωστος, εχει κοιλιά

Υπάρχει μια γενιά αντρών που σιγά σιγά επιστρέφει στο προσκήνιο, έτοιμη να δείξει στον κόσμο ότι τα six-pack είναι *so last season*. Μιλάμε για τον άντρα τον σωστό, αυτόν που δεν έχει χρόνο για γυμναστήρια και διατροφές χαμηλές σε υδατάνθρακες, γιατί έχει καλύτερα πράγματα να κάνει. Όπως να αναλύει πόσο καλή είναι η πίτσα σε συνδυασμό με μια παγωμένη μπίρα.

Αυτός ο τύπος άντρα – που θα βρεις να μοιάζει με μοσχάρι μετά από σφηνάκια βότκας και δύο διπλά γύρους – είναι η επιτομή της ανδρικής αρετής. Ξεχάστε τα περιοδικά με τους καλογυμνασμένους τύπους που φοράνε γιλέκα και κοιτάνε με το “παγωμένο βλέμμα” πάνω από το γυαλί των γυαλιών ηλίου τους. Ο άντρας ο σωστός ξέρει ότι η κοιλιά δεν είναι απλά ένδειξη καλού φαγητού, αλλά και καλοπέρασης.

Και επειδή όλα είναι θέμα προοπτικής, ας το σκεφτούμε λίγο. Μια κοιλιά δεν είναι απλά μια "κοιλιά". Είναι μαξιλάρι για τον μεσημεριανό ύπνο στον καναπέ μετά το οικογενειακό τραπέζι. Είναι το εργαλείο που εξασφαλίζει πως όταν κάθεσαι στον καναπέ, η μπίρα σου έχει κάπου να ακουμπήσει χωρίς να χρειάζεσαι τραπεζάκι. Και, ας είμαστε ειλικρινείς, είναι το αόρατο σύμβολο σοφίας που δείχνει ότι ξέρεις να απολαμβάνεις τη ζωή.

Και οι γυναίκες; Τι λένε οι γυναίκες για αυτό το κορμί; Μα, φυσικά, έχουν καταλάβει και αυτές ότι ο άντρας ο σωστός δεν είναι αυτός που μετράει κάθε θερμίδα, αλλά αυτός που σε αγαπάει όσο και το μπουκάλι κέτσαπ στο ψυγείο του.

Οπότε, αν είσαι από αυτούς που κυκλοφορούν με κοιλιά και περηφάνια, να ξέρεις ένα πράγμα: είσαι ο άντρας ο σωστός. Και αν δεν σου αρέσει κανένας γύρω σου να το παραδέχεται, μην ανησυχείς – τουλάχιστον ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος που σε καταλαβαίνει. Και αυτός ο κάποιος είναι το delivery boy της πιτσαρίας!

Τέλος.

Αυτά είναι προβλήματα..

Καλημέρα, φίλοι μου, και καλή εβδομάδα! Σας εύχομαι να είστε καλά, και σας ευχαριστώ για την παρέα σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που ζούμε. Όχι, δεν αναφέρομαι στην ακρίβεια που μας έχει ξεπατώσει, ούτε στην ανεργία που χτυπάει κόκκινο, ούτε καν στην κατάρρευση του ΕΣΥ ή στη λειψυδρία που μας κάνει να σκεφτόμαστε αν θα έχουμε νερό να πιούμε αύριο. Όχι, αυτά είναι προβλήματα των μικροαστών. Ας είμαστε σοβαροί. 

Γιατί, ξέρετε, υπάρχει και το πραγματικό δράμα: Η διάσημη ψυχολόγος Κατερίνα Σαλάκα, αυτή με το χρυσοκίτρινο μαλλί που θυμίζει playmobil και το ύφος που θα έκανε και τον πιο σκληροτράχηλο serial killer να τρομάξει, έφαγε "πόρτα" στα παρασκήνια μιας συναυλίας! Ναι, καλά ακούσατε. Η "φίλη" της Μαρίνα Σάττι, το μεγάλο όνομα της μουσικής, δεν την άφησε να περάσει. Και εμείς εδώ, ασχολούμαστε με κάτι ανούσια πράγματα όπως η παιδεία που καταρρέει και η οικογένεια που καταστρέφεται.

Μα είναι δυνατόν να ανησυχούμε για το μέλλον της χώρας και την ηθική απαξίωση της κοινωνίας όταν υπάρχουν τέτοια τεράστια προβλήματα; Όταν η Μαρίνα Σάττι και οι τικτόκερς δεν μας επιτρέπουν να περάσουμε στα VIP τουράκια τους; Πραγματικά, το ότι δεν αντιλαμβανόμαστε τη σοβαρότητα της κατάστασης είναι ανεπίτρεπτο.

Στο κάτω κάτω, τι αξία έχει να μην μπορείς να τα βγάλεις πέρα με τον λογαριασμό του σούπερ μάρκετ ή να μην έχεις δουλειά, όταν μπορείς να ζεις μέσα από τις ζωές άλλων, να τρέφεσαι από τα κουτσομπολιά και τις σαπουνόπερες των social media; Ας βάλουμε, λοιπόν, τα προβλήματά μας στην άκρη. Ας αφήσουμε την ανεργία και την ακρίβεια για λίγο, και ας επικεντρωθούμε στο τι έκανε η influencer που ακολουθούμε με το νέο της χτένισμα και τι είπε ο τάδε ψώνιος στο Instagram.

Στο τέλος της ημέρας, άλλωστε, όλοι ξέρουμε ποια είναι τα αληθινά δράματα της εποχής. Και αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τη ζωή μας ή το μέλλον των παιδιών μας.

Ηλθον,επραξεν μπαχαλον και απήλθον

Εντάξει, ο Κασσελάκης μπήκε με τα γκομενιλίκια του με τον Τάιλερ, και μας τα ‘πρηξε από την πρώτη μέρα με τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. 

ΟΚ, φιλαράκι, χαίρομαι που είσαι ελεύθερος κι ωραίος, αλλά μήπως να αφήσουμε και λίγο χώρο για πολιτική; 

Μεταξύ βίντεο με τον σκύλο και love stories, η αξιωματική αντιπολίτευση κατάντησε το απόλυτο reality show.

Και τώρα... τον πουλό! Με ψήφους κιόλας. 

Δεν πρόλαβε καλά-καλά να βγάλει άκρη στα εσωτερικά του κόμματος, και μπήκε σούπερ σταρ και βγήκε πιο γρήγορα απ' όσο άλλαζε βίντεο στο Instagram. 

Άντε τώρα να μαζεύουν τα κομμάτια, γιατί κάποιος πρέπει να πάει στη ΔΕΘ... Και όντως, λένε για τον Νίκο Παππά. 

Αλλά τι να σου πω, απ' το reality της αντιπολίτευσης, στις πολιτικές μανούβρες του Παππά, καταντήσαμε σε φάση stand-up comedy. Αλλά χωρίς το γέλιο.

Ας μιλήσουμε για γύπες🤪

Λοιπόν, ας πούμε για τον κλασικό "γύπα", τον τύπο που σε κάθε γυναικείο προφίλ πετάει καρδούλες και "καλημερούδια" σαν να είναι το μεγαλύτερο κελεπούρι. Η άλλη γράφει ένα απλό "Καλημέρα" και σκάει ο τύπος με το κλασικό "Καλημέρα, κοριτσάρα μου! Είσαι θεά!" – λες και αυτό το σχόλιο θα τη ρίξει. Κλασικός γύπας, νομίζει ότι με δυο καρδούλες και ένα τυπικό κομπλιμέντο θα κάνει τη γκόμενα να τον ψάχνει. Έλα, ρε φίλε, χαλάρωσε.

Κι όταν δεν πετύχει τίποτα στο κοινό προφίλ, συνεχίζει στα DMs. Ξέρεις, κλασικά: "Καλημέρα!", "Καλησπέρα!", "Τι κάνεις, κούκλα;" και τα σχετικά, σε καθημερινή βάση. Κανείς δεν απαντάει, αλλά αυτός εκεί. Επιμονή μέχρι να ρίξει το κάστρο, λες και με την 35η καλημέρα θα αλλάξει η τύχη του.

Και όταν δεν του απαντήσει, αρχίζει το… "πυροβολικό"! Εκεί που έστελνε "καλημέρα" και "θεάρα", σκάει ξαφνικά μια ακατάλληλη φωτογραφία, μπας και εντυπωσιάσει. Λες και η άλλη, που δεν του έδινε καμία σημασία, ξαφνικά θα πει "Α, τώρα κατάλαβα τι χάνω!" Αστεία πράγματα…

Και μετά, αφού δεν πετυχαίνει ούτε κι έτσι, περνάμε στο κλασικό φινάλε: η αποθέωση γίνεται προσβολή. Από "κοριτσάρα" και "θεά", μετατρέπεται σε "καριόλα" ή "τσόλι". Μόνο και μόνο γιατί ο γύπας δεν αντέχει την απόρριψη. Έτσι είναι: πρώτα σε ανεβάζει στα ουράνια, κι όταν φάει άκυρο, σε κατεβάζει στα τάρταρα. Κλασική συνταγή…

Τενιστες :Τι φάση?

Ρε φίλε, τι φάση με το τένις; Ξαφνικά όλη η Ελλάδα έγινε λες και βγήκε από ιδιωτικά σχολεία με γαλλικά, πιάνο και Lacoste μπλουζάκι από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Όλοι οι τύποι που πριν πέντε χρόνια έβλεπαν ρακέτα και νόμιζαν ότι είναι για να σκουπίζεις τα χαλιά ή, στην καλύτερη, για να σκοτώνεις μύγες, τώρα το παίζουν τενίστες φουλ.

Και δεν είναι ότι απλά το παρακολουθούν έτσι χαλαρά. Όχι. Μιλάμε έχουν γίνει ειδικοί! Ρολάν Γκαρός και US Open ανελλιπώς, όλοι τσιτωμένοι, μη χάσουν κανένα σετ. Και μετά τους βλέπεις στο γήπεδο με 10 ρακέτες και εξοπλισμό που ο Τζόκοβιτς ούτε στον τελικό του Γουίμπλεντον δεν κουβαλάει. Έχουν και το ύφος, σαν να είναι στο νούμερο 80 της παγκόσμιας κατάταξης. Εν τω μεταξύ, οι περισσότεροι δεν μπορούν να περάσουν καν το σερβίς. Αλλά μην τολμήσεις να τους το πεις, γιατί θα σε κοιτάξουν λες και τους έβρισες τη μάνα.

Και το καλύτερο; Το καλοκαίρι, τους λες "πάμε ρε μαλάκα να παίξουμε ρακέτες στην παραλία" και σε κοιτάνε με ύφος αφ' υψηλού, λες και τους έριξες προσβολή. "Ρακέτες στην παραλία; Πφφφ, τι λες τώρα; Εμείς μόνο κλειστό γήπεδο με γρασίδι." Ρε, κατεβείτε από το καλάμι, ένα άθλημα είναι, όχι το εισιτήριο για την υψηλή κοινωνία.

Δεν είναι κακό να γουστάρεις τένις, μην τρελαθούμε. Αλλά χαλάρωσε λίγο. Μην το παίζεις επαγγελματίας με την πρώτη ευκαιρία. Στην τελική, μην ξεχνάς πως μέχρι πρότινος δεν ήξερες καν πώς κρατάνε τη ρακέτα σωστά. Άντε, για να μην ξεχνιόμαστε.

Ξανα παιδιά...

Πολλες φορες, κανουμε το λαθος να εκνευριζομαστε με τους γονεις μας οσο μεγαλωνουν....

Κατι η καθημερινοτητα μας που ειναι σκληρη, κατι οι υποχρεωσεις που βγαινουν δυσκολα, κατι το αγχος...δε θελει πολυ...

Ομως οταν οι γονεις μας γερνούν, μας δίνεται η μοναδικη ισως ευκαιρία να τους ανταποδώσουμε λίγη από την αγάπη και τη φροντίδα που μας χάρισαν όταν ήμασταν μικροί. 

Δεν ανεχομαστε βεβαια ευκολα, το προτυπο που τους ειχαμε, που ηταν παντα δυνατοι στα ματια μας και ικανοι για όλα, τώρα να χρειάζονται εμας. 

Δυσκολα το ανεχεσαι....

Αλλά μετά θυμάσαι πόσες φορές σε άφηναν να κάνεις λάθος χωρίς να σε μαλώσουν, πόσες φορές άκουγαν με υπομονή τις ίδιες ιστορίες που τους έλεγες, πόσες φορές σε άφησαν να κερδίσεις, μόνο και μόνο για να δουν το χαμόγελό σου.

Και τώρα που τα παιδιά σου μεγαλώνουν, που προχωρούν στη ζωή τους, που φεύγουν από τη φωλιά, συνειδητοποιείς πως ο χρόνος κυλάει για όλους μας. 

Και όπως τότε, που εκείνοι σε κρατούσαν από το χέρι για να κάνεις τα πρώτα σου βήματα, έτσι και τώρα, είναι η σειρά σου να τους κρατήσεις. 

Άστους να μιλάνε για το παρελθόν ξανά και ξανά, γιατί μέσα σε αυτές τις ιστορίες βρίσκουν κομμάτια από τον εαυτό τους. 

Άστους να κάνουν λάθη, όπως έκανες κι εσύ, και εκείνοι δεν σε διόρθωναν για να μη σε πληγώσουν. 

Ας τους να απολαμβάνουν τα εγγόνια τους και να μιλουν συνεχεια γι αυτα, γιατί μέσα από αυτά βλέπουν εσένα. 

Είναι ο τελευταίος τους δρόμος και, όπως εκείνοι σου έδωσαν δύναμη όταν ξεκινούσες το δικό σου ταξίδι, τώρα είναι η δική σου σειρά να τους δώσεις το χέρι σου, να τους βοηθήσεις να διανύσουν την τελευταία τους διαδρομή με αξιοπρέπεια και αγάπη.

Και ξερεις, οσο μεγαλώνεις κι εσύ ο ίδιος, αρχίζεις να καταλαβαίνεις όλο και πιο πολύ. 

Η ζωή προχωράει, αλλά η αγάπη μένει. 

Και είναι αυτή η αγάπη που πρέπει να τους προσφέρεις τώρα, όπως εκείνοι σου την προσέφεραν χωρίς όρους όταν ήσουν παιδί...

Φαμαγκούστα

Πραγματικά, δεν παίζονται. Η Τουρκία αποφασίζει να κόψει μια σειρά για τη Φαμαγκούστα, όχι μόνο για τη χώρα της, αλλά για *όλον τον πλανήτη*. Δηλαδή, ποιος νομίζει ότι είναι; Ο παγκόσμιος δικτάτορας του streaming; Κι εμείς εδώ στην Ελλάδα τι κάνουμε; Καταναλώνουμε τουρκικά σήριαλ με το κουτάλι. Περνάμε τις ώρες μας βλέποντας τα δράματά τους και τις ίντριγκες, την ίδια στιγμή που εκείνοι κόβουν τη φωνή όποιου δεν τους αρέσει.

Άλλος Φιντάν, άλλος Γεραπετρίτης, έτσι; Η διπλωματία τους κάνει κουμάντο και στο Netflix, ενώ εμείς πίνουμε τον καφέ μας και χαζεύουμε τουρκικά δράματα στα κανάλια μας σαν να μην τρέχει τίποτα.

Αλήθεια τώρα, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; Όταν σου πετάνε το κρέας στο στόμα, το καταπίνεις αμάσητο; Δες πώς αντιδρά μια χώρα που παίζει σκληρά, ενώ εμείς συνεχίζουμε να χαζεύουμε τα κακογραμμένα τους σενάρια. Και την ίδια στιγμή, μας περνούν και μηνύματα υπογείως, διαμορφώνοντας συνειδήσεις, ενώ εμείς αράζουμε στον καναπέ με μια τηλεόραση που παίζει ασταμάτητα τουρκικές σειρές.

Μήπως να ξυπνήσουμε λίγο και να δούμε τι παίζει γύρω μας; Γιατί από τη μία θέλουμε να είμαστε κοσμοπολίτες και "ψηφιακά ελεύθεροι", αλλά από την άλλη, καταπίνουμε αμάσητα ό,τι μας σερβίρουν, χωρίς να το σκεφτόμαστε. Ε, λοιπόν, όχι. Ώρα να καταλάβουμε ότι με τα μάτια ανοιχτά βλέπεις την αλήθεια. Και όχι μέσα από το φίλτρο τουρκικών τηλεοπτικών παραγωγών.

Σκέφτεσαι; Στη φυλακή!

Καλώς ήρθατε στον σύγχρονο κόσμο, όπου η σκέψη είναι επικίνδυνη και η νοητική αδράνεια είναι η νέα κανονικότητα. 

Κάποτε, το 1984 του Όργουελ έμοιαζε με ένα μακρινό και δυστοπικό όνειρο, όπου το κράτος παρακολουθούσε, έλεγχε και τιμωρούσε τη σκέψη. 

Σήμερα, δεν χρειάζεται πλέον ο Μεγάλος Αδελφός να μας κατασκοπεύει με κρυφές κάμερες και να ελέγχει τις ιδέες μας. 

Τα καταφέραμε μόνοι μας: ζούμε σε έναν κόσμο όπου η σκέψη, η ανάλυση, η κριτική θεωρούνται περιττές, αν όχι επικίνδυνες.

Σκέφτεσαι; Είσαι το πρόβλημα. 

Σε μια κοινωνία που σε βομβαρδίζει με πληροφορίες από τα social media, την τηλεόραση και κάθε πιθανό μέσο, το τελευταίο που θέλουν από σένα είναι να σταματήσεις και να αναρωτηθείς. 

Να αμφισβητήσεις. 

Να σκεφτείς πέρα από τα προσχεδιασμένα, να διαμορφώσεις τη δική σου άποψη. 

Όχι! Αν το κάνεις αυτό, μπαίνεις κατευθείαν στο στόχαστρο. 

Γιατί ο άνθρωπος που σκέφτεται είναι επικίνδυνος. 

Ξεφεύγει από το κοπάδι, ξεφεύγει από τον έλεγχο.

Είναι εντυπωσιακό το πόσο βολική είναι η επιφανειακή γνώση. 

Μια μικρή ματιά στο TikTok, ένα ξερό τίτλο στις ειδήσεις και νομίζεις ότι έχεις «πιάσει το νόημα». 

Όχι, δεν χρειάζεται να εμβαθύνεις. 

Δεν χρειάζεται να αναρωτηθείς για τις αιτίες, τις συνέπειες ή το νόημα πίσω από τα γεγονότα. 

Μάλλον, το αντίθετο: το να «προβληματιστείς» είναι χάσιμο χρόνου. 

Άλλωστε, οι σκέψεις κουράζουν. 

Και στο κάτω-κάτω, γιατί να σκέφτεσαι όταν μπορείς απλά να καταναλώνεις τη ζωή που σου σερβίρουν;

Σκέφτεσαι; Κοίτα γύρω σου. Οι περισσότεροι δεν το κάνουν. 

Ζουν τη ζωή τους σαν προγραμματισμένα ρομπότ, τρέχουν σε έναν αέναο κύκλο καθημερινότητας και κατανάλωσης. 

Πρωί δουλειά, μεσημέρι social media, βράδυ Netflix. 

Κανείς δεν αμφισβητεί τίποτα. 

Η πραγματική επανάσταση σήμερα δεν είναι με τα όπλα ή τις διαδηλώσεις. 

Είναι η σκέψη. Είναι η αμφισβήτηση.

Αλλά πρόσεξε: αν τολμήσεις να σκεφτείς, μπορεί να θεωρηθείς ύποπτος. 

Όσοι τολμούν να αναρωτηθούν "γιατί;", να αναλύσουν τα πράγματα σε βάθος, να κοιτάξουν πίσω από την κουρτίνα, αντιμετωπίζονται με δυσπιστία ή και περιφρόνηση. 

Γίνεσαι ο «γραφικός», ο «αντισυμβατικός», ο «παράξενος». 

Μήπως μάλιστα και ο "επικίνδυνος"; 

Στον σημερινό κόσμο, η ποινή για τη σκέψη είναι κοινωνική απομόνωση. 

Η ποινή είναι η καταδίκη σου ως κάποιου που «βλέπει παραπάνω από ό,τι πρέπει».

Θέλουν ανθρώπους που δεν εμβαθύνουν. 

Θέλουν καλοκουρδισμένα πιόνια σε ένα παιχνίδι που εσύ δεν καταλαβαίνεις. 

Θέλουν μυαλά γεμάτα διαφημίσεις, τρομολαγνία και κενά συνθήματα. 

Και εσύ; Αν τολμήσεις να βγεις από αυτήν τη μήτρα, αν τολμήσεις να σκεφτείς, να θέσεις ερωτήματα, να πας κόντρα στο κύμα της αδράνειας, τότε καλωσήρθες στη φυλακή της διαφορετικότητας.

Γιατί σκέφτεσαι; Άρα, είσαι επικίνδυνος.

Ενας χρόνος...και?

Σαν σήμερα, πριν από ένα χρόνο, ο Αντώνης Καρυώτης ρίχτηκε στη θάλασσα από μέλη του πληρώματος της Blue Star Ferries. Όχι, δεν έπεσε μόνος του. Τον έσπρωξαν και τον άφησαν να πνιγεί. Και τώρα; Τα πλοία της εταιρείας συνεχίζουν να ταξιδεύουν, οι άνθρωποι συνεχίζουν να κλείνουν εισιτήρια και η ζωή προχωράει σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα. Γιατί; Γιατί είμαστε ένας λαός που ξεχνάει γρήγορα.

Μαλάκα, δεν βαρέθηκες να ξεχνάς; Δεν βαρέθηκες να ζεις σε μια χώρα που οι ζωές χάνονται έτσι και κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνη; Αντί να οργιστούμε και να απαιτήσουμε δικαιοσύνη, ξεχνάμε και περνάμε στην επόμενη μέρα. Αλλά ξέρεις κάτι; Όσο συνεχίζουμε έτσι, θα υπάρξει και ο επόμενος Αντώνης. Και η ευθύνη θα είναι και δική μας.

Κ.Χατζηδακης: Η ακριβεια,ειναι σαν τη γριπη...🤪🤪

Ο Υπουργός Κωστής Χατζηδάκης το είπε καθαρά: η ακρίβεια είναι σαν τη γρίπη. Θα κάνει τον κύκλο της και θα φύγει. Απλό. Γιατί να αγχωνόμαστε λοιπόν; Κάντε λίγο υπομονή και, πριν το καταλάβετε, οι τιμές στα ράφια θα είναι ξανά σαν παλιά. Έτσι λέει ο υπουργός, οπότε ας πάρουμε μια ασπιρίνη και ας περιμένουμε την... "ανάρρωση".

Μην ανησυχείτε, όσο κι αν το γάλα έχει φτάσει να κοστίζει όσο μια επίσκεψη στον καρδιολόγο ή το ελαιόλαδο κοστίζει όσο το ενοίκιο, όλα θα περάσουν. Όπως η γρίπη. Βέβαια, δεν είπε ακριβώς πόσο θα κρατήσει αυτός ο κύκλος της "οικονομικής γρίπης". Μια εβδομάδα; Μήνες; Χρόνια; Λεπτομέρειες! Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να περιμένουμε με υπομονή, όπως περιμένουμε το νούμερό μας στην εφορία.

Ίσως το πρόβλημα να είναι ότι δεν κάνουμε τα σωστά "οικονομικά αντιπυρετικά". Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να βάζουμε κομπρέσες στον προϋπολογισμό μας; Ή ίσως να κάνουμε οικονομικά εμβόλια με λίγο περισσότερο φρέσκο αέρα, γιατί το ψυγείο μας είναι πια άδειο.

Και, φυσικά, όπως κάθε γρίπη, η ακρίβεια δεν έρχεται μόνη της. Φέρνει μαζί της και τα τυπικά "συμπτώματα": αυξήσεις στους λογαριασμούς, μηδενικές αυξήσεις στους μισθούς και, το καλύτερο, εκείνη την απαίσια αίσθηση ότι ζούμε σε παράλληλο σύμπαν όπου οι τιμές των προϊόντων είναι προϊόντα επιστημονικής φαντασίας.

Αλλά μην ανησυχείτε! Η γρίπη της ακρίβειας θα περάσει, όπως περνάει το καλοκαίρι στην Ελλάδα. Και μετά, τι; Θα ξυπνήσουμε και θα είναι όλα φτηνά; Ή απλά θα έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ την ακρίβεια που θα τη θεωρούμε κανονικότητα; Σαν τους δρόμους που είναι γεμάτοι λακκούβες και πια δεν τις προσέχουμε.

Τελικά, ποιος χρειάζεται λύσεις όταν έχουμε τέτοιες... καθησυχαστικές δηλώσεις; Ίσως το μόνο που μας λείπει είναι να βγάλουμε ένα "καλάθι της γρίπης" για να επιβιώσουμε μέχρι να περάσει. Όπως και να ‘χει, συνεχίζουμε να περιμένουμε την εποχή που η ακρίβεια θα περάσει, και μαζί της... ό,τι έχει απομείνει από την υπομονή μας.

Με το καλάθι στο χέρι...

Το "καλάθι της ΔΕΘ" έρχεται λοιπόν να προστεθεί στο ήδη πλούσιο μενού των καλαθιών που μας προσφέρονται με περισσή γενναιοδωρία. 

Έχουμε το "καλάθι της νοικοκυράς", που προφανώς θα μας σώσει από τον πληθωρισμό, το "καλάθι των Χριστουγέννων" για να κάνουμε πιο οικονομικό το γιορτινό τραπέζι, το "καλάθι του Πάσχα" για να μας βοηθήσει να ψήσουμε το αρνί χωρίς να χρειαστεί να βγούμε στα βουνά σαν λύκοι, και το "καλάθι του νονού" γιατί είναι προφανές πως ένας νονός θα διαλέξει παιχνίδι με βάση το κόστος και όχι το παιδί. 

Τώρα, λοιπόν, ήρθε και το "καλάθι της ΔΕΘ", που μάλλον περιλαμβάνει ελπίδες και υποσχέσεις σε προσφορά.

Αλήθεια, ποιο θα είναι το επόμενο; 

Το καλάθι του "δεν έχω λεφτά να πληρώσω το ρεύμα"; 

Το καλάθι του "πώς να επιβιώσω μέχρι τον μισθό μου χωρίς να φάω τα λεφτά από το ενοίκιο"; 

Ή μήπως το καλάθι του "συγγνώμη μαμά, επιστρέφω σπίτι γιατί δεν μπορώ να ζήσω μόνος μου";

Αν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγο θα έχουμε καλάθι για κάθε πτυχή της ζωής μας. 

Καλάθι για το πώς να κοιμάσαι με άδειο στομάχι, καλάθι για το πώς να κάνεις τα στραβά μάτια στην τρύπα στον προϋπολογισμό σου, και φυσικά το αγαπημένο μου: το καλάθι "είμαστε μαλάκες, και το ξέρουμε, αλλά τουλάχιστον έχουμε καλάθια".

Γιατί, βλέπετε, οι λύσεις των μεγάλων προβλημάτων της κοινωνίας μας δεν είναι οι μισθοί, οι συνθήκες εργασίας ή η βελτίωση του βιοτικού μας επιπέδου. 

Όχι, φυσικά. Η λύση είναι τα καλάθια. 

Ζούμε σε μια εποχή που η αξιοπρέπεια αντικαταστάθηκε από ένα ψαθινο καλάθι, γεμάτο... υποσχέσεις. 

Κι ετσι μένουμε με το...καλάθι στο χερι...